شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢١٧

[ آگاهى يافتن كاوس از آمدن افراسياب ]

بجايى كه زهر آگند روزگار * ازو نوش خيره مكن خواستار

تو با آفرينش بسنده نهء * مشو تيز گر پرورنده نهء

چنينست كردار گردان سپهر * نخواهد گشادن همى بر تو چهر

برين داستان زد يكى رهنمون * كه مهرى فزون نيست از مهر خون

چو فرزند شايسته آمد پديد * ز مهر زنان دل ببايد بريد

[ آگاهى يافتن كاوس از آمدن افراسياب ]

[ آگاهى يافتن كاوس از آمدن افراسياب ]

به مهر اندرون بود شاه جهان * كه بشنيد گفتار كار آگهان

كه افراسياب آمد و صد هزار * گزيده ز تركان شمرده سوار

[ سوى شهر ايران نهادست روى * و زو گشت كشور پر از گفت و گوى ]

دل شاه كاوس ازان تنگ شد * كه از بزم رايش سوى جنگ شد

يكى انجمن كرد از ايرانيان * كسى را كه بد نيكخواه كيان

بديشان چنين گفت كافراسياب * ز باد و ز آتش ز خاك و ز آب

همانا كه ايزد نكردش سرشت * مگر خود سپهرش دگرگونه كشت

كه چندين بسوگند پيمان كند * زبان را به خوبى گروگان كند

چو گرد آورد مردم كينه جوى * بتابد ز پيمان و سوگند روى

جز از من نشايد ورا كينه خواه * كنم روز روشن به دو بر سياه

مگر گم كنم نام او در جهان * و گر نه چو تير از كمان ناگهان

سپه سازد و رزم ايران كند * بسى زين بر و بوم ويران كند

به دو گفت موبد چه بايد سپاه * چو خود رفت بايد بآوردگاه

چرا خواسته داد بايد بباد * در گنج چندين چه بايد گشاد

دو بار اين سر نامور گاه خويش * سپردى بتيزى ببدخواه خويش

كنون پهلوانى نگه كن گزين * سزاوار جنگ و سزاوار كين

چنين داد پاسخ بديشان كه من * نبينم كسى را بدين انجمن

كه دارد پى و تاب افراسياب * مرا رفت بايد چو كشتى بر آب

شما باز گرديد تا من كنون * بپيچم يكى دل برين رهنمون

سياوش ازان دل پر انديشه كرد * روان را از انديشه چون بيشه كرد

بدل گفت من سازم اين رزمگاه * به خوبى بگويم بخواهم ز شاه

مگر كم رهايى دهد دادگر * ز سودابه و گفت و گوى پدر

دگر گر ازين كار نام آورم * چنين لشكرى را بدام آورم

بشد با كمر پيش كاوس شاه * به دو گفت من دارم اين پايگاه

كه با شاه توران بجويم نبرد * سر سروران اندر آرم بگرد

چنين بود راى جهان آفرين * كه او جان سپارد بتوران زمين

براى و بانديشهء نابكار * كجا باز گردد بد روزگار

بدين كار همداستان شد پدر * كه بندد برين كين سياوش كمر

ازو شادمان گشت و بنواختش * بنوّى يكى پايگه ساختش

به دو گفت گنج و گهر پيش تست * تو گويى سپه سربسر خويش تست

ز گفتار و كردار و از آفرين * كه خوانند بر تو بايران زمين