شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢١٦

[ بخشش جان سودابه خواستن سياوش از پدر ]

به ايوان خراميد و بنشست شاد * كلاه كيانى بسر بر نهاد

مى آورد و رامشگران را بخواند * همه كامها با سياوش براند

سه روز اندر آن سور مى در كشيد * نبد بر در گنج بند و كليد

[ بخشش جان سودابه خواستن سياوش از پدر ]

[ بخشش جان سودابه خواستن سياوش از پدر ]

چهارم بتخت كيى بر نشست * يكى گرزهء گاو پيكر بدست

بر آشفت و سودابه را پيش خواند * گذشته سخنها برو بر براند

كه بىشرمى و بد بسى كردهء * فراوان دل من بيازردهء

يكى بد نمودى بفرجام كار * كه بر جان فرزند من زينهار

بخوردى و در آتش انداختى * برين گونه بر جادويى ساختى

نيايد ترا پوزش اكنون به كار * بپرداز جاى و بر آراى كار

نشايد كه باشى تو اندر زمين * جز آويختن نيست پاداش اين

به دو گفت سودابه كاى شهريار * تو آتش بدين تارك من ببار

مرا گر همى سر ببايد بريد * مكافات اين بد كه بر من رسيد

بفرماى و من دل نهادم برين * نبود آتش تيز با او بكين

سياوش سخن راست گويد همى * دل شاه از غم بشويد همى

همه جادوى زال كرد اندرين * نخواهم كه دارى دل از من بكين

به دو گفت نيرنگ دارى هنوز * نگردد همى پشت شوخيت كوز

به ايرانيان گفت شاه جهان * كزين بد كه اين ساخت اندر نهان

چه سازم چه باشد مكافات اين * همه شاه را خواندند آفرين

كه پاداش اين آنكه بىجان شود * ز بد كردن خويش پيچان شود

بدژخيم فرمود كين را بكوى * ز دار اندر آويز و برتاب روى

چو سودابه را روى برگاشتند * شبستان همه بانگ برداشتند

دل شاه كاوس پر درد شد * نهان داشت رنگ رخش زرد شد

سياوش چنين گفت با شهريار * كه دل را بدين كار رنجه مدار

به من بخش سودابه را زين گناه * پذيرد مگر پند و آيد به راه

همى گفت با دل كه بر دست شاه * گر ايدونكه سودابه گردد تباه

بفرجام كار او پشيمان شود * ز من بيند او غم چو پيچان شود

بهانه همى جست زان كار شاه * بدان تا ببخشد گذشته گناه

سياوش را گفت بخشيدمش * ازان پس كه خون ريختن ديدمش

سياوش ببوسيد تخت پدر * و زان تخت برخاست و آمد بدر

شبستان همه پيش سودابه باز * دويدند و بردند او را نماز

برين گونه بگذشت يك روزگار * برو گرمتر شد دل شهريار

چنان شد دلش باز از مهر اوى * كه ديده نه برداشت از چهر اوى

دگر باره با شهريار جهان * همى جادوى ساخت اندر نهان

بدان تا شود با سياوش بد * بدانسان كه از گوهر او سزد

ز گفتار او شاه شد در گمان * نكرد ايچ بر كس پديد از مهان

[ بجايى كه كارى چنين اوفتاد * خرد بايد و دانش و دين و داد ]

[ چنانچون بود مردم ترسكار * بر آيد بكام دل مرد كار ]