شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢١٤

[ گذشتن سياوش بر آتش ]

سخن گر گرفتى چنين سرسرى * بدان گيتى افگندم اين داورى

ز ديده فزون زان بباريد آب * كه بردارد از رود نيل آفتاب

سپهبد ز گفتار او شد دژم * همى زار بگريست با او بهم

گسى كرد سودابه را خسته دل * بران كار بنهاد پيوسته دل

چنين گفت كاندر نهان اين سخن * پژوهيم تا خود چه آيد ببن

ز پهلو همه موبدان را بخواند * ز سودابه چندى سخنها براند

چنين گفت موبد بشاه جهان * كه درد سپهبد نماند نهان

چو خواهى كه پيدا كنى گفت و گوى * ببايد زدن سنگ را بر سبوى

كه هر چند فرزند هست ارجمند * دل شاه از انديشه يابد گزند

وزين دختر شاه هاماوران * پر انديشه گشتى بديگر كران

ز هر در سخن چون بدين گونه گشت * بر آتش يكى را ببايد گذشت

چنين است سوگند چرخ بلند * كه بر بىگناهان نيايد گزند

جهاندار سودابه را پيش خواند * همى با سياوش به گفتن نشاند

سرانجام گفت ايمن از هردوان * نگردد مرا دل نه روشن روان

مگر كاتش تيز پيدا كند * گنه كرده را زود رسوا كند

چنين پاسخ آورد سودابه پيش * كه من راست گويم بگفتار خويش

فگنده دو كودك نمودم بشاه * ازين بيشتر كس نبيند گناه

سياوش را كرد بايد درست * كه اين بد بكرد و تباهى بجست

بپور جوان گفت شاه زمين * كه رايت چه بيند كنون اندرين

سياوش چنين گفت كاى شهريار * كه دوزخ مرا زين سخن گشت خوار

اگر كوه آتش بود بسپرم * ازين تنگ خوارست اگر بگذرم

[ گذشتن سياوش بر آتش ]

[ گذشتن سياوش بر آتش ]

پر انديشه شد جان كاوس كى * ز فرزند و سودابهء نيك پى

كزين دو يكى گر شود نابكار * ازان پس كه خواند مرا شهريار

چو فرزند و زن باشدم خون و مغز * كرا بيش بيرون شود كار نغز

همان به كزين زشت كردار دل * بشويم كنم چارهء دلگسل

چه گفت آن سپهدار نيكو سخن * كه با بد دلى شهريارى مكن

بدستور فرمود تا ساروان * هيون آرد از دشت صد كاروان

هيونان بهيزم كشيدن شدند * همه شهر ايران بديدن شدند

به صد كاروان اشتر سرخ موى * همى هيزم آورد پر خاشجوى

نهادند هيزم دو كوه بلند * شمارش گذر كرد بر چون و چند

ز دور از دو فرسنگ هر كش بديد * چنين جست و جوى بلا را كليد

همى خواست ديدن در راستى * ز كار زن آيد همه كاستى

چو اين داستان سربسر بشنوى * به آيد ترا گر بدين بگروى

نهادند بر دشت هيزم دو كوه * جهانى نظاره شده هم گروه

گذر بود چندان كه گويى سوار * ميانه برفتى بتنگى چهار

بدانگاه سوگند پر مايه شاه * چنين بود آيين و اين بود راه

و زان پس بموبد بفرمود شاه * كه بر چوب ريزند نفط سياه