شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢١٣

[ پرسيدن كاوس كار بچگان را ]

ز سودابه و رزم هاماوران * سخن گفت هر گونه با مهتران

بدان تا شوند آگه از كار اوى * بدانش بدانند كردار اوى

و زان كودكان نيز بسيار گفت * همى داشت پوشيده اندر نهفت

همه زيج و صرلاب برداشتند * بر آن كار يك هفته بگذاشتند

سرانجام گفتند كين كى بود * به جامى كه زهر افگنى مى بود

دو كودك ز پشت كسى ديگرند * نه از پشت شاه و نه زين مادرند

گر از گوهر شهرياران بدى * ازين زيجها جستن آسان بدى

نه پيداست رازش درين آسمان * نه اندر زمين اين شگفتى بدان

نشان بد انديش ناپاك زن * بگفتند با شاه در انجمن

نهان داشت كاوس و با كس نگفت * همى داشت پوشيده اندر نهفت

برين كار بگذشت يك هفته نيز * ز جادو جهان را بر آمد قفيز

بناليد سودابه و داد خواست * ز شاه جهاندار فرياد خواست

همى گفت همداستانم ز شاه * به زخم و بافگندن از تخت و گاه

ز فرزند كشته بپيچد دلم * زمان تا زمان سر ز تن بگسلم

به دو گفت اى زن تو آرام گير * چه گويى سخنهاى نادلپذير

همه روزبانان درگاه شاه * بفرمود تا بر گرفتند راه

همه شهر و برزن بپاى آورند * زن بد كنش را بجاى آورند

به نزديكى اندر نشان يافتند * جهان ديدگان نيز بشتافتند

كشيدند بدبخت زن را ز راه * بخوارى ببردند نزديك شاه

به خوبى بپرسيد و كردش اميد * بسى روز را داد نيزش نويد

و زان پس بخوارى و زخم و ببند * بپردخت از او شهريار بلند

نبد هيچ خستو بدان داستان * نبد شاه پر مايه همداستان

بفرمود كز پيش بيرون برند * بسى چاره جويند و افسون برند

چو خستو نيايد ميانش به ار * ببرّيد و اين دانم آيين و فرّ

ببردند زن را ز درگاه شاه * ز شمشير گفتند و ز دار و چاه

چنين گفت جادو كه من بىگناه * چه گويم بدين نامور پيشگاه

بگفتند با شاه كين زن چه گفت * جهان آفرين داند اندر نهفت

بسودابه فرمود تا رفت پيش * ستاره شمر گفت گفتار خويش

كه اين هر دو كودك ز جادو زنند * پديدند كز پشت اهريمنند

چنين پاسخ آورد سودابه باز * كه نزديك ايشان جز اينست راز

فزونستشان زين سخن در نهفت * ز بهر سياوش نيارند گفت

ز بيم سپهبد گو پيل تن * بلرزد همى شير در انجمن

كجا زور دارد به هشتاد پيل * ببندد چو خواهد ره آب نيل

همان لشكر نامور صد هزار * گريزند ازو در صف كارزار

مرا نيز پاياب او چون بود * مگر ديده همواره پر خون بود

جزان كو بفرمايد اخترشناس * چه گويد سخن و ز كه دارد سپاس

ترا گر غم خرد فرزند نيست * مرا هم فزون از تو پيوند نيست