شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢١٢

[ پرسيدن كاوس كار بچگان را ]

و ديگر بدانگه كه در بند بود * بر او نه خويش و نه پيوند بود

پرستار سودابه بد روز و شب * كه پيچيد ازان درد و نگشاد لب

سه ديگر كه يك دل پر از مهر داشت * ببايست زو هر بد اندر گذاشت

چهارم كزو كودكان داشت خرد * غم خرد را خوار نتوان شمرد

سياوش ازان كار بد بىگناه * خردمندى وى بدانست شاه

به دو گفت ازين خود مينديش هيچ * هشيوارى و راى و دانش بسيچ

مكن ياد ازين هيچ و با كس مگوى * نبايد كه گيرد سخن رنگ و بوى

چو دانست سودابه كو گشت خوار * همان سرد شد بر دل شهريار

يكى چاره جست اندر آن كار زشت * ز كينه درختى بنوّى بكشت

زنى بود با او سپرده درون * پر از جادوى بود و رنگ و فسون

گران بود و اندر شكم بچّه داشت * همى از گرانى به سختى گذاشت

به دو راز بگشاد و زو چاره جست * كز آغاز پيمانت خواهم نخست

چو پيمان ستد چيز بسيار داد * سخن گفت ازين در مكن هيچ ياد

يكى داروى ساز كين بفگنى * تهى مانى و راز من نشكنى

مگر كين همه بند و چندين دروغ * بدين بچّگان تو باشد فروغ

بكاوس گويم كه اين از منند * چنين كشته بر دست اهريمنند

مگر كين شود بر سياوش درست * كنون چارهء اين ببايدت جست

گرين نشنوى آب من نزد شاه * شود تيره و دور مانم ز گاه

به دو گفت زن من ترا بنده‌ام * بفرمان و رايت سر افگنده‌ام

چو شب تيره شد داروى خورد زن * كه بفتاد زو بچّهء اهرمن

دو بچّه چنانچون بود ديو زاد * چه گونه بود بچّه جادو نژاد

نهان كرد زن را و او خود بخفت * فغانش بر آمد ز كاخ نهفت

در ايوان پرستار چندانك بود * بنزديك سودابه رفتند زود

يكى طشت زرّين بياريد پيش * بگفت آن سخن با پرستار خويش

نهاد اندران بچّهء اهرمن * خروشيد و بفگند بر جامه تن

دو كودك بديدند مرده بطشت * از ايوان بكيوان فغان برگذشت

چو بشنيد كاوس از ايوان خروش * بلرزيد در خواب و بگشاد گوش

بپرسيد و گفتند با شهريار * كه چون گشت بر ماه رخ روزگار

غمى گشت آن شب نزد هيچ دم * بشبگير برخاست و آمد دژم

برانگونه سودابه را خفته ديد * سراسر شبستان بر آشفته ديد

دو كودك بران گونه بر طشت زر * فگنده بخوارى و خسته جگر

بباريد سودابه از ديده آب * به دو گفت روشن ببين آفتاب

همى گفت بنگر چه كرد از بدى * بگفتار او خيره ايمن شدى

دل شاه كاوس شد بدگمان * برفت و در انديشه شد يك زمان

همى گفت كاين را چه درمان كنم * نشايد كه اين بر دل آسان كنم

ازان پس نگه كرد كاوس شاه * كسى را كه كردى به اختر نگاه

بجست و ز ايشان بر خويش خواند * بپرسيد و بر تخت زرّين نشاند