شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢١١

[ فريب دادن سودابه كاوس را ]

خروشيد سودابه در پيش اوى * همى ريخت آب و همى كند موى

چنين گفت كامد سياوش بتخت * بر آراست چنگ و برآويخت سخت

كه جز تو نخواهم كسى را ز بن * جز اينت همى راند بايد سخن

[ كه از تست جان و دلم پر ز مهر * چه پرهيزى از من تو اى خوب چهر ]

بينداخت افسر ز مشكين سرم * چنين چاك شد جامه اندر برم

پر انديشه شد زان سخن شهريار * سخن كرد هر گونه را خواستار

بدل گفت ار اين راست گويد همى * وزين گونه زشتى نجويد همى

سياوش را سر ببايد بريد * بدينسان بود بند بد را كليد

خردمند مردم چه گويد كنون * خوى شرم ازين داستان گشت خون

كسى را كه اندر شبستان بدند * هشيوار و مهتر پرستان بدند

گسى كرد و بر گاه تنها بماند * سياوش و سودابه را پيش خواند

به هوش و خرد با سياوش گفت * كه اين راز بر من نشايد نهفت

نكردى تو اين بد كه من كرده‌ام * ز گفتار بيهوده آزرده‌ام

چرا خواندم در شبستان ترا * كنون غم مرا بود و دستان ترا

كنون راستى جوى و با من بگوى * سخن بر چه سانست بنماى روى

سياوش گفت آن كجا رفته بود * و زان در كه سودابه آشفته بود

چنين گفت سودابه كين نيست راست * كه او از بتان جز تن من نخواست

بگفتم همه هرچ شاه جهان * به دو داد خواست آشكار و نهان

ز فرزند و ز تاج و ز خواسته * ز دينار و ز گنج آراسته

بگفتم كه چندين برين بر نهم * همه نيكويها به دختر دهم

مرا گفت با خواسته كار نيست * به دختر مرا راه ديدار نيست

ترا بايدم زين ميان گفت بس * نه گنجم بكارست بىتو نه كس

مرا خواست كارد بكارى بچنگ * دو دست اندر آويخت چون سنگ تنگ

نكردمش فرمان همى موى من * بكند و خراشيده شد روى من

يكى كودكى دارم اندر نهان * ز پشت تو اى شهريار جهان

ز بس رنج كشتنش نزديك بود * جهان پيش من تنگ و تاريك بود

چنين گفت با خويشتن شهريار * كه گفتار هر دو نيايد به كار

برين كار بر نيست جاى شتاب * كه تنگى دل آرد خرد را بخواب

نگه كرد بايد بدين در نخست * گواهى دهد دل چو گردد درست

ببينم كزين دو گنهكار كيست * بباد افره بد سزاوار كيست

بدان باز جستن همى چاره جست * ببوييد دست سياوش نخست

بر و بازو و سر و بالاى او * سراسر ببوييد هر جاى او

ز سودابه بوى مى و مشك ناب * همى يافت كاوس بوى گلاب

نديد از سياوش بدان گونه بوى * نشان بسودن نبود اندروى

غمى گشت و سودابه را خوار كرد * دل خويشتن را پر آزار كرد

بدل گفت كاين را بشمشير تيز * ببايد كنون كردنش ريز ريز

ز هاماوران زان پس انديشه كرد * كه آشوب خيزد پر آواز و درد