شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢١٠

[ فريب دادن سودابه كاوس را ]

كه آمد نگه كرد ايوان همه * بتان سيه چشم كردم رمه

چنان بود ايوان ز بس خوب چهر * كه گفتى همى بارد از ماه مهر

جز از دختر من پسندش نبود * ز خوبان كسى ارجمندش نبود

چنان شاد شد زان سخن شهريار * كه ماه آمدش گفتى اندر كنار

در گنج بگشاد و چندان گهر * ز ديباى زربفت و زرّين كمر

همان ياره و تاج و انگشترى * همان طوق و هم تخت كنداورى

ز هر چيز گنجى بد آراسته * جهانى سراسر پر از خواسته

نگه كرد سودابه خيره بماند * به انديشه افسون فراوان بخواند

كه گر او نيايد بفرمان من * روا دارم ار بگسلد جان من

بد و نيك و هر چاره كاندر جهان * كنند آشكارا و اندر نهان

بسازم گر او سر بپيچد ز من * كنم زو فغان بر سر انجمن

نشست از بر تخت با گوشوار * بسر بر نهاد افسرى پر نگار

سياوخش را در بر خويش خواند * ز هر گونه با او سخنها براند

به دو گفت گنجى بياراست شاه * كزان سان نديدست كس تاج و گاه

ز هر چيز چندان كه اندازه نيست * اگر بر نهى پيل بايد دويست

به تو داد خواهد همى دخترم * نگه كن به روى و سر و افسرم

بهانه چه دارى تو از مهر من * بپيچى ز بالا و از چهر من

كه تا من ترا ديده‌ام برده‌ام * خروشان و جوشان و آزرده‌ام

همى روز روشن نبينم ز درد * بر آنم كه خورشيد شد لاجورد

[ كنون هفت سالست تا مهر من * همى خون چكاند بدين چهر من ]

يكى شاد كن در نهانى مرا * ببخشاى روز جوانى مرا

فزون زان كه دادت جهاندار شاه * بيارايمت ياره و تاج و گاه

و گر سر بپيچى ز فرمان من * نيايد دلت سوى پيمان من

كنم بر تو بر پادشاهى تباه * شود تيره بر روى تو چشم شاه

سياوش به دو گفت هرگز مباد * كه از بهر دل سر دهم من بباد

چنين با پدر بىوفايى كنم * ز مردى و دانش جدايى كنم

تو بانوى شاهى و خورشيد گاه * سزد كز تو نايد بدينسان گناه

و زان تخت برخاست با خشم و جنگ * به دو اندر آويخت سودابه چنگ

به دو گفت من راز دل پيش تو * بگفتم نهان از بد انديش تو

مرا خيره خواهى كه رسوا كنى * بپيش خردمند رعنا كنى

بزد دست و جامه بدرّيد پاك * به ناخن دو رخ را همى كرد چاك

بر آمد خروش از شبستان اوى * فغانش ز ايوان بر آمد بكوى

يكى غلغل از باغ و ايوان بخاست * كه گفتى شب رستخيزست راست

به گوش سپهبد رسيد آگهى * فرود آمد از تخت شاهنشهى

پر انديشه از تخت زرّين برفت * بسوى شبستان خراميد تفت

بيامد چو سودابه را ديد روى * خراشيده و كاخ پر گفت و گوى

ز هر كس بپرسيد و شد تنگ دل * ندانست كردار آن سنگ دل