شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢١

[ سير نشدن ضحاك از جستجوى ]

شده انجمن بر سرش بخردان * ستاره شناسان و هم موبدان

كه كس در جهان گاو چونان نديد * نه از پير سر كاردانان شنيد

زمين كرده ضحاك پر گفت و گوى * بگرد جهان هم بدين جست و جوى

فريدون كه بودش پدر آبتين * شده تنگ بر آبتين بر زمين

گريزان و از خويشتن گشته سير * بر آويخت ناگاه با كام شير

از آن روزبانان ناپاك مرد * تنى چند روزى به دو بازخورد

گرفتند و بردند بسته چو يوز * برو بر سر آورد ضحاك روز

خردمند مام فريدون چو ديد * كه بر جفت او بر چنان بد رسيد

فرانك بدش نام و فرخنده بود * به مهر فريدون دل آگنده بود

پر از داغ دل خستهء روزگار * همى رفت پويان بدان مرغزار

كجا نامور گاو بر مايه بود * كه بايسته بر تنش پيرايه بود

بپيش نگهبان آن مرغزار * خروشيد و باريد خون بر كنار

به دو گفت كين كودك شيرخوار * ز من روزگارى بزنهار دار

پدروارش از مادر اندر پذير * و زين گاو نغزش بپرور بشير

و گر باره خواهى روانم تراست * گروگان كنم جان بدانكت هواست

پرستندهء بيشه و گاو نغز * چنين داد پاسخ بدان پاك مغز

كه چون بنده در پيش فرزند تو * بباشم پرستندهء پند تو

سه سالش همى داد زان گاو شير * هشيوار بيدار زنهار گير

[ نشد سير ضحاك از آن جست‌جوى * شد از گاو گيتى پر از گفت‌گوى ]

دوان مادر آمد سوى مرغزار * چنين گفت با مرد زنهار دار

كه انديشهء در دلم ايزدى * فراز آمدست از ره بخردى

همى كرد بايد كزين چاره نيست * كه فرزند و شيرين روانم يكيست

ببرّم پى از خاك جادوستان * شوم تا سر مرز هندوستان

شوم ناپديد از ميان گروه * برم خوب رخ را بالبرز كوه

بياورد فرزند را چون نوند * چو مرغان بران تيغ كوه بلند

يكى مرد دينى بر ان كوه بود * كه از كار گيتى بىاندوه بود

فرانك به دو گفت كاى پاك دين * منم سوگوارى ز ايران زمين

بدان كين گرانمايه فرزند من * همى بود خواهد سر انجمن

ترا بود بايد نگهبان او * پدروار لرزنده بر جان او

پذيرفت فرزند او نيك مرد * نياورد هرگز به دو باد سرد

خبر شد بضحاك بد روزگار * از آن گاو بر مايه و مرغزار

بيامد از آن كينه چون پيل مست * مران گاو بر مايه را كرد پست

همه هر چه ديد اندرو چارپاى * بيفگند و زيشان بپرداخت جاى

سبك سوى خان فريدون شتافت * فراوان پژوهيد و كس را نيافت

بايوان او آتش اندر فگند * ز پاى اندر آورد كاخ بلند