شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٠٩

[ آمدن سياوش دو ديگر بار به شبستان ]

سياوش فرو ماند و پاسخ نداد * چنين آمدش بر دل پاك ياد

كه من بر دل پاك شيون كنم * به آيد كه از دشمنان زن كنم

شنيدستم از نامور مهتران * همه داستانهاى هاماوران

كه از پيش با شاه ايران چه كرد * ز گردان ايران بر آورد گرد

پر از بند سودابه كو دخت اوست * نخواهد همى دوده را مغز و پوست

بپاسخ سياوش چو بگشاد لب * پرى چهره بر داشت از رخ قصب

به دو گفت خورشيد با ماه نو * گرايدون كه بينند بر گاه نو

نباشد شگفت ار شود ماه خوار * تو خورشيد دارى خود اندر كنار

[ كسى كو چو من ديد بر تخت عاج * ز ياقوت و پيروزه بر سرش تاج ]

[ نباشد شگفت ار بمه ننگرد * كسى را به خوبى بكس نشمرد ]

اگر با من اكنون تو پيمان كنى * نپيچى و انديشه آسان كنى

يكى دخترى نارسيده بجاى * كنم چون پرستار پيشت بپاى

بسوگند پيمان كن اكنون يكى * ز گفتار من سر مپيچ اندكى

چو بيرون شود زين جهان شهريار * تو خواهى بدن زو مرا يادگار

نمانى كه آيد به من بر گزند * بدارى مرا همچو او ارجمند

من اينك بپيش تو استاده‌ام * تن و جان شيرين ترا داده‌ام

ز من هرچ خواهى همه كام تو * برآرم نپيچم سر از دام تو

سرش تنگ بگرفت و يك پوشه چاك * بداد و نبود آگه از شرم و باك

رخان سياوش چو گل شد ز شرم * بياراست مژگان بخوناب گرم

چنين گفت با دل كه از كار ديو * مرا دور داراد گيهان خديو

نه من با پدر بىوفايى كنم * نه با اهرمن آشنايى كنم

و گر سرد گويم بدين شوخ‌چشم * بجوشد دلش گرم گردد ز خشم

يكى جادوى سازد اندر نهان * به دو بگرود شهريار جهان

همان به كه با او بآواز نرم * سخن گويم و دارمش چرب و گرم

سياوش از ان پس بسودابه گفت * كه اندر جهان خود ترا كيست جفت

نمانى مگر نيمهء ماه را * نشايى بگيتى بجز شاه را

كنون دخترت بس كه باشد مرا * نشايد بجز او كه باشد مرا

برين باش و با شاه ايران بگوى * نگه كن كه پاسخ چه يا بى ازوى

بخواهم من او را و پيمان كنم * زبان را بنزدت گروگان كنم

كه تا او نگردد به بالاى من * نيآيد بديگر كسى راى من

و ديگر كه پرسيدى از چهر من * بيآميخت با جان تو مهر من

مرا آفريننده از فرّ خويش * چنان آفريد اى نگارين ز پيش

تو اين راز مگشاى و با كس مگوى * مرا جز نهفتن همان نيست روى

سر بانوانى و هم مهترى * من ايدون گمانم كه تو مادرى

بگفت اين و غمگين برون شد بدر * ز گفتار او بود آسيمه سر

چو كاوس كى در شبستان رسيد * نگه كرد سودابه او را بديد

بر شاه شد زان سخن مژده داد * ز كار سياوش بسى كرد ياد