شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٠٧

[ آمدن سياوش به نزد سودابه ]

نشسته چو تابان سهيل يمن * سر جعد زلفش سراسر شكن

يكى تاج بر سر نهاده بلند * فرو هشته تا پاى مشكين كمند

پرستار نعلين زرّين بدست * بپاى ايستاده سر افگنده پست

سياوش چو از پيش پرده برفت * فرود آمد از تخت سودابه تفت

بيآمد خرامان و بردش نماز * ببر در گرفتش زمانى دراز

همى چشم و رويش ببوسيد دير * نيآمد ز ديدار آن شاه سير

همى گفت صد ره ز يزدان سپاس * نيايش كنم روز و شب بر سه پاس

كه كس را بسان تو فرزند نيست * همان شاه را نيز پيوند نيست

سياوش بدانست كان مهر چيست * چنان دوستى نزه ره ايزديست

بنزديك خواهر خراميد زود * كه آن جايگه كار ناساز بود

برو خواهران آفرين خواندند * بكرسىء زرّينش بنشاندند

بر خواهران بُد زمانى دراز * خرامان بيآمد سوى تخت باز

شبستان همه شد پر از گفت و گوى * كه اينت سر و تاج فرهنگ جوى

تو گويى بمردم نماند همى * روانش خرد بر فشاند همى

سياوش بپيش پدر شد بگفت * كه ديدم بپرده سراىِ نهفت

همه نيكويى در جهان بهر تست * ز يزدان بهانه نبايدت جست

ز جم ّ و فريدون و هوشنگ شاه * فزونى بگنج و بشمشير و گاه

ز گفتار او شاد شد شهريار * بيآراست ايوان چو خرّم بهار

مى و بربط و ناى برساختند * دل از بودنيها بپرداختند

چو شب گشت پيدا و شد روز تار * شد اندر شبستان شه نامدار

پژوهنده سودابه را شاه گفت * كه اين رازت از من نبايد نهفت

ز فرهنگ و راى سياوش بگوى * ز بالا و ديدار و گفتار اوى

پسند تو آمد خردمند هست * از آواز به گرز ديدن بهست

به دو گفت سودابه همتاى شاه * نديدست بر گاه خورشيد و ماه

چو فرزند تو كيست اندر جهان * چرا گفت بايد سخن در نهان

به دو گفت شاه ار به مردى رسد * نبايد كه بيند ورا چشم بد

به دو گفت سودابه گر گفت من * پذيرد شود راى را جفت من

هم از تخم خويشش يكى زن دهم * نه از نامداران بر زن دهم

كه فرزند آرد ورا در جهان * بديدار او در ميان مهان

مرا دخترانند مانند تو * ز تخم تو و پاك پيوند تو

گر از تخم كى آرش و كى پشين * بخواهد بشادى كند آفرين

به دو گفت اين خود بكام منست * بزرگى بفرجام نام منست

سياوش بشبگير شد نزد شاه * همى آفرين خواند بر تاج و گاه

پدر با پسر راز گفتن گرفت * ز بيگانه مردم نهفتن گرفت

همى گفت كز كردگار جهان * يكى آرزو دارم اندر نهان

كه ماند ز تو نام من يادگار * ز تخم تو آيد يكى شهريار

چنان كز تو من گشته‌ام تازه روى * تو دل برگشايى بديدار اوى