شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٠٦

[ آمدن سياوش به نزد سودابه ]

بپيچيد و بر خويشتن راز كرد * از انجام آهنگ آغاز كرد

كه گر من شوم در شبستان اوى * ز سودابه يابم بسى گفت و گوى

سياوش چنين داد پاسخ كه شاه * مرا داد فرمان و تخت و كلاه

كز آن جايگه كآفتاب بلند * بر آيد كند خاك را ارجمند

چو تو شاه ننهاد بر سر كلاه * به خوبى و دانش به آيين و راه

مرا موبدان ساز با بخردان * بزرگان و كار آزموده ردان

دگر نيزه و گرز و تير و كمان * كه چون پيچم اندر صف بدگمان

دگر گاه شاهان و آيين بار * دگر بزم و رزم و مى و ميگسار

چه آموزم اندر شبستان شاه * بدانش زنان كى نمايند راه

گرايدونك فرمان شاه اين بود * و را پيش من رفتن آيين بود

به دو گفت شاه اى پسر شاد باش * هميشه خرد را تو بنياد باش

سخن كم شنيدم بدين نيكوى * فزايد همى مغز كين بشنوى

مدار ايچ انديشهء بد بدل * همه شادى آراى و غم بر گسل

[ ببين پردگى كودكان را يكى * مگر شادمانه شوند اندكى ]

پس پرده اندر ترا خواهرست * پر از مهر و سودابه چون مادرست

سياوش چنين گفت كز بامداد * بيآيم كنم هر چه او كرد ياد

[ آمدن سياوش به نزد سودابه ]

[ آمدن سياوش به نزد سودابه ]

يكى مرد بد نام او هيربد * زدوده دل و مغز و رايش ز بد

كه بتخانه را هيچ نگذاشتى * كليد در پرده او داشتى

سپهدار ايران بفرزانه گفت * كه چون بر كشد تيغ هور از نهفت

به پيش سياوش همى رو به هوش * نگر تا چه فرمايد آن دار گوش

بسودابه فرمود تا پيش اوى * نثار آورد گوهر و مشك و بوى

پرستندگان نيز با خواهران * زبرجد فشانند بر زعفران

چو خورشيد بر زد سر از كوهسار * سياوش بر آمد بر شهريار

برو آفرين كرد و بردش نماز * سخن گفت با او سپهبد براز

چو پردخته شد هيربد را بخواند * سخنهاى شايسته چندى براند

سياوش را گفت با او برو * بيآراى دل را بديدار نو

برفتند هر دو بيك جا بهم * روان شادمان و تهى دل ز غم

چو برداشت پرده ز در هيربد * سياوش همى بود ترسان ز بد

شبستان همه پيشباز آمدند * پر از شادى و بزم ساز آمدند

همه جام بود از كران تا كران * پر از مشك و دينار و پر زعفران

درم زير پايش همى ريختند * عقيق و زبرجد بر آميختند

زمين بود در زير ديباى چين * پر از در خوشاب روى زمين

[ مى و رود و آواى رامشگران * همه بر سران افسران گران ]

[ شبستان بهشتى شد آراسته * پر از خوبرويان و پر خواسته ]

سياوش چو نزديك ايوان رسيد * يكى تخت زرّين درفشنده ديد

برو بر ز پيروزه كرده نگار * بديبا بيآراسته شاهوار

بران تخت سودابهء ماه روى * بسان بهشتى پر از رنگ و بوى