شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٠٥

[ دلدادگى سودابه بر سياوش ]

بكاخ و بباغ و بميدان اوى * جهانى بشادى نهادند روى

بهر جاى جشنى بيآراستند * مى و رود و رامشگران خواستند

يكى سور فرمود كاندر جهان * كسى پيش از وى نكرد از مهان

بيك هفته زان گونه بودند شاد * بهشتم در گنجها برگشاد

ز هر چيز گنجى بفرمود شاه * ز مهر و ز تيغ و ز تخت و كلاه

از اسپان تازى بزين پلنگ * ز برگستوان و ز خفتان جنگ

ز دينار و از بدرهاى درم * ز ديباى و از گوهر بيش و كم

جز افسر كه هنگام افسر نبود * بدان كودكى تاج در خور نبود

سياوش را داد و كردش نويد * ز خوبى بدادش فراوان اميد

چنين هفت سالش همى آزمود * بهر كار جز پاك زاده نبود

بهشتم بفرمود تا تاج زر * ز گوهر در افشان كلاه و كمر

نبشتند منشور بر پرنيان * برسم بزرگان و فرّ كيان

زمين كهستان ورا داد شاه * كه بود او سزاى بزرگى و گاه

[ چنين خواندندش همى پيشتر * كه خوانى ورا ماوراءالنهر بر ]

بر آمد برين نيز يك روزگار * چنان بد كه سودابهء پر نگار

ز ناگاه روى سياوش بديد * پر انديشه گشت و دلش بردميد

چنان شد كه گفتى طراز نخ است * و گر پيش آتش نهاده يخ است

كسى را فرستاد نزديك اوى * كه پنهان سياوش را اين بگوى

كه اندر شبستان شاه جهان * نباشد شگفت ار شوى ناگهان

[ فرستاده رفت و بدادش پيام * بر آشفت زان كار او نيكنام ]

به دو گفت مرد شبستان نيم * مجويم كه پا بند و دستان نيم

دگر روز شبگير سودابه رفت * بر شاه ايران خراميد تفت

به دو گفت كاى شهريار سپاه * كه چون تو نديدست خورشيد و ماه

نه اندر زمين كس چو فرزند تو * جهان شاد بادا به پيوند تو

فرستش بسوى شبستان خويش * بر خواهران و فغستان خويش

همه روى پوشيدگان را ز مهر * پر از خون دلست و پر از آب چهر

نمازش برند و نثار آورند * درخت پرستش ببار آورند

به دو گفت شاه اين سخن در خورست * برو بر ترا مهر صد مادرست

سپهبد سياوش را خواند و گفت * كه خون و رگ و مهر نتوان نهفت

پس پردهء من ترا خواهرست * چو سودابه خود مهربان مادرست

ترا پاك يزدان چنان آفريد * كه مهر آورد بر تو هر كت بديد

بويژه كه پيوستهء خون بود * چو از دور بيند ترا چون بود

پس پرده پوشيدگان را ببين * زمانى بمان تا كنند آفرين

سياوش چو بشنيد گفتار شاه * همى كرد خيره به دو در نگاه

زمانى همى با دل انديشه كرد * بكوشيد تا دل بشويد ز گرد

گمانى چنان برد كو را پدر * پژوهد همى تا چه دارد بسر

كه بسيار دان است و چيره زبان * هشيوار و بينا دل و بدگمان