شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٠٢

[ داستان مادر سياوش ]

يكى ميوه دارى بماند ز من * كه نازد همى بار او بر چمن

ازان پس كه بنمود پنجاه و هشت * بسر بر فراوان شگفتى گذشت

همى آز كمتر نگردد بسال * همى روز جويد بتقويم و فال

چه گفتست آن موبد پيش رو * كه هرگز نگردد كهن گشته نو

تو چندان كه گويى سخن گوى باش * خردمند باش و جهانجوى باش

چو رفتى سر و كار با ايزدست * اگر نيك باشدت جاى ار بدست

نگر تا چه كارى همان بدروى * سخن هر چه گويى همان بشنوى

درشتى ز كس نشنود نرم گوى * بجز نيكويى در زمانه مجوى

بگفتار دهقان كنون باز گرد * نگر تا چه گويد سراينده مرد

چنين گفت موبد كه يك روز طوس * بدانگه كه برخاست بانگ خروس

خود و گيو گودرز و چندى سوار * برفتند شاد از در شهريار

بنخچير گوران بدشت دغوى * ابا باز و يوزان نخچير جوى

فراوان گرفتند و انداختند * علوفه چهل روزه را ساختند

بدان جايگه ترك نزديك بود * زمينش ز خرگاه تاريك بود

يكى بيشه پيش اندر آمد ز دور * بنزديك مرز سواران تور

همى راند در پيش با طوس گيو * پس اندر پرستندهء چند نيو

بران بيشه رفتند هر دو سوار * بگشتند بر گرد آن مرغزار

ببيشه يكى خوب رخ يافتند * پر از خنده لب هر دو بشتافتند

بديدار او در زمانه نبود * برو بر ز خوبى بهانه نبود

به دو گفت گيو اى فريبنده ماه * ترا سوى اين بيشه چون بود راه

چنين داد پاسخ كه ما را پدر * بزد دوش بگذاشتم بوم و بر

شب تيره مست آمد از دشت سور * همان چون مرا ديد جوشان ز دور

يكى خنجرى آبگون بر كشيد * همان خواست از تن سرم را بريد

بپرسيد زو پهلوان از نژاد * برو سرو بن يك بيك كرد ياد

به دو گفت من خويش گرسيوزم * بشاه آفريدون كشد پروزم

پياده به دو گفت چون آمدى * كه بىباره و رهنمون آمدى

چنين داد پاسخ كه اسپم بماند * ز سستى مرا بر زمين بر نشاند

بىاندازه زرّ و گهر داشتم * بسر بر يكى تاج زر داشتم

بران روى بالا ز من بستدند * نيام يكى تيغ بر من زدند

چو هشيار گردد پدر بىگمان * سوارى فرستد پسِ من دمان

بيآيد همى تازيان مادرم * نخواهد كزين بوم و بر بگذرم

دل پهلوانان به دو نرم گشت * سر طوس نوذر بىآزرم گشت

شه نوذرى گفت من يافتم * از ايرا چنين تيز بشتافتم

به دو گفت گيو اى سپهدار شاه * نه با من برابر بدى بىسپاه

همان طوس نوذر بدان بستهيد * كجا پيش اسپ من اينجا رسيد

به دو گيو گفت اين سخن خود مگوى * كه من تاختم پيش نخچير جوى