شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٠١

داستان سياوش

همه سيستان پيش باز آمدند * برنج و به درد و گداز آمدند

چو تابوت را ديد دستان سام * فرود آمد از اسپ زرّين ستام

تهمتن پياده همى رفت پيش * دريده همه جامه دل كرده ريش

گشادند گردان سراسر كمر * همه پيش تابوت بر خاك سر

همى گفت زال اينت كارى شگفت * كه سهراب گرز گران بر گرفت

نشانى شد اندر ميان مهان * نزايد چنو مادر اندر جهان

همى گفت و مژگان پر از آب كرد * زبان پر ز گفتار سهراب كرد

چو آمد تهمتن به ايوان خويش * خروشيد و تابوت بنهاد پيش

ازو ميخ بركند و بگشاد سر * كفن زو جدا كرد پيش پدر

تنش را بدان نامداران نمود * تو گفتى كه از چرخ بر خاست دود

مهان جهان جامه كردند چاك * به ابر اندر آمد سر گرد و خاك

همه كاخ تابوت بد سر بسر * غنوده بصندوق در شير نر

تو گفتى كه سام است با يال و سفت * غمى شد ز جنگ اندر آمد بخفت

بپوشيد بازش بديباى زرد * سر تنگ تابوت را سخت كرد

همى گفت اگر دخمه زرّين كنم * ز مشك سيه گردش آگين كنم

چو من رفته باشم نماند بجاى * و گرنه مرا خود جزين نيست راى

يكى دخمه كردش ز سم ّ ستور * جهانى ز زارى همى گشت كور

چنين گفت بهرام نيكو سخن * كه با مردگان آشنايى مكن

نه ايدر همى ماند خواهى دراز * بسيچيده باش و درنگى مساز

به تو داد يك روز نوبت پدر * سزد گر ترا نوبت آيد بسر

چنين است و رازش نيامد پديد * نيابى بخيره چه جويى كليد

در بسته را كس نداند گشاد * بدين رنج عمر تو گردد بباد

يكى داستانست پر آب چشم * دل نازك از رستم آيد بخشم

برين داستان من سخن ساختم * به كار سياوش پرداختم

داستان سياوش

داستان سياوش

كنون اى سخن گوى بيدار مغز * يكى داستانى بيآراى نغز

سخن چون برابر شود با خرد * روان سراينده رامش برد

كسى را كه انديشه ناخوش بود * بدان ناخوشى راى او گش بود

همى خويشتن را چليپا كند * بپيش خردمند رسوا كند

و ليكن نبيند كس آهوى خويش * ترا روشن آيد همه خوى خويش

اگر داد بايد كه ماند بجاى * بيآراى ازين پس بدانا نماى

چو دانا پسندد پسنديده گشت * بجوى تو در آب چون ديده گشت

ز گفتار دهقان كنون داستان * تو برخوان و برگوى با راستان

كهن گشته اين داستانها ز من * همى نو شود بر سر انجمن

اگر زندگانى بود دير ياز * برين وين خرّم بمانم دراز