شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٢٠٠

[ بازگشتن رستم به زابلستان ]

همى آرزوگاه و شهر آمدش * يكى تنگ تابوت بهر آمدش

ازان دشت بردند تابوت اوى * سوى خيمهء خويش بنهاد روى

بپرده سراى آتش اندر زدند * همه لشكرش خاك بر سر زدند

همان خيمه و ديبهء هفت رنگ * همه تخت پر مايه زرين پلنگ

بر آتش نهادند و بر خاست غو * همى گفت زار اى جهاندار نو

دريغ آن رخ و برز و بالاى تو * دريغ آن همه مردى و راى تو

دريغ اين غم و حسرت جان گسل * ز مادر جدا و ز پدر داغ دل

همى ريخت خون و همى كند خاك * همه جامهء خسروى كرد چاك

همه پهلوانان كاؤس شاه * نشستند بر خاك با او به راه

زبان بزرگان پر از پند بود * تهمتن به درد از جگر بند بود

چنينست كردار چرخ بلند * بدستى كلاه و بديگر كمند

چو شادان نشيند كسى با كلاه * بخم ّ كمندش ربايد ز گاه

چرا مهر بايد همى بر جهان * چو بايد خراميد با همرهان

چو انديشهء گنج گردد دراز * همى گشت بايد سوى خاك باز

اگر چرخ را هست ازين آگهى * همانا كه گشتست مغزش تهى

چنان دان كزين گردش آگاه نيست * كه چون و چرا سوى او راه نيست

بدين رفتن اكنون نبايد گريست * ندانم كه كارش بفرجام چيست

برستم چنين گفت كاؤس كى * كه از كوه البرز تا برگ نى

همى برد خواهد بگردش سپهر * نبايد فگندن بدين خاك مهر

يكى زود سازد يكى ديرتر * سرانجام بر مرگ باشد گذر

تو دل را بدين رفته خرسند كن * همه گوش سوى خردمند كن

اگر آسمان بر زمين بر زنى * و گر آتش اندر جهان در زنى

نيابى همان رفته را باز جاى * روانش كهن شد بديگر سراى

من از دور ديدم برو يال اوى * چنان برز و بالا و گوپال اوى

زمانه بر انگيختش با سپاه * كه ايدر بدست تو گردد تباه

چه سازى و درمان اين كار چيست * برين رفته تا چند خواهى گريست

به دو گفت رستم كه او خود گذشت * نشستست هومان درين پهن دشت

ز توران سرانند و چندى ز چين * از يشان بدل در مدار ايچ كين

زواره سپه را گذارد به راه * بنيروى يزدان و فرمان شاه

به دو گفت شاه اى گو نامجوى * ازين رزم اندوهت آيد به روى

گر ايشان به من چند بد كرده‌اند * و گر دود از ايران بر آورده‌اند

دل من ز درد تو شد پر ز درد * نخواهم از ايشان همى ياد كرد

[ بازگشتن رستم به زابلستان ]

[ بازگشتن رستم به زابلستان ]

و زان جايگه شاه لشكر براند * به ايران خراميد و رستم بماند

بدان تا زواره بيايد ز راه * به دو آگهى آورد زان سپاه

چو آمد زواره سپيده دمان * سپه راند رستم هم اندر زمان

پس آنگه سوى زابلستان كشيد * چو آگاهى از وى بدستان رسيد