شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٩٩

[ زارى كردن رستم بر سهراب ]

ازان نوشدارو كه در گنج تست * كجا خستگان را كند تن درست

بنزديك من با يكى جام مى * سزد گر فرستى هم اكنون بپى

مگر كو ببخت تو بهتر شود * چو من پيش تخت تو كهتر شود

بيامد سپهبد بكردار باد * بكاؤس يك سر پيامش بداد

به دو گفت كاؤس كز انجمن * اگر زنده ماند چنان پيل تن

شود پشت رستم بنيرو ترا * هلاك آورد بىگمانى مرا

اگر يك زمان زو به من بد رسد * نسازيم پاداش او جز به بد

كجا گنجد او در جهان فراخ * بدان فرّ و آن برز و آن يال و شاخ

شنيدى كه او گفت كاوس كيست * گر او شهريارست پس طوس كيست

كجا باشد او پيش تختم بپاى * كجا راند او زير فرّ هماى

چو بشنيد گودرز برگشت زود * بر رستم آمد بكردار دود

به دو گفت خوى بد شهريار * درختيست خنگى هميشه ببار

ترا رفت بايد بنزديك او * درفشان كنى جان تاريك او

بفرمود رستم كه تا پيش كار * يكى جامه افگند بر جويبار

جوان را بران جامه آن جايگاه * بخوابيد و آمد بنزديك شاه

گو پيل تن سر سوى راه كرد * كس آمد پسش زود و آگاه كرد

كه سهراب شد زين جهان فراخ * همى از تو تابوت خواهد نه كاخ

پدر جست و بر زد يكى سرد باد * بناليد و مژگان بهم بر نهاد

پياده شد از اسپ رستم چو باد * بجاى كله خاك بر سر نهاد

همى گفت زار اى نبرده جوان * سر افراز و از تخمهء پهلوان

نبيند چو تو نيز خورشيد و ماه * نه جوشن نه تخت و نه تاج و كلاه

كرا آمد اين پيش كامد مرا * بكشتم جوانى بپيران سرا

نبيره جهاندار سام سوار * سوى مادر از تخمهء نامدار

بريدن دو دستم سزاوار هست * جز از خاك تيره مبادم نشست

كدامين پدر هرگز اين كار كرد * سزاوارم اكنون بگفتار سرد

بگيتى كه كشتست فرزند را * دلير و جوان و خردمند را

نكوهش فراوان كند زال زر * همان نيز رودابهء پر هنر

بدين كار پوزش چه پيش آورم * كه دل شان بگفتار خويش آورم

چه گويند گردان و گردنكشان * چو زين سان شود نزد ايشان نشان

چه گويم چو آگه شود مادرش * چه گونه فرستم كسى را برش

چه گويم چرا كشتمش بىگناه * چرا روز كردم برو بر سياه

پدرش آن گرانمايهء پهلوان * چه گويد بدان پاك دخت جوان

برين تخمهء سام نفرين كنند * همه نام من نيز بىدين كنند

كه دانست كين كودك ارجمند * بدين سال گردد چو سرو بلند

بجنگ آيدش راى و سازد سپاه * به من بر كند روز روشن سياه

بفرمود تا ديبهء خسروان * كشيدند بر روى پور جوان