شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٩٨

[ نوشدارو خواستن رستم از كاوس ]

بفرمود كاؤس تا بوق و كوس * دميدند و آمد سپهدار طوس

ازان پس به دو گفت كاؤس شاه * كز ايدر هيونى سوى رزمگاه

بتازيد تا كار سهراب چيست * كه بر شهر ايران ببايد گريست

اگر كشته شد رستم جنگجوى * از ايران كه يا رد شدن پيش اوى

بانبوه زخمى ببايد زدن * برين رزمگه بر نشايد بدن

چو آشوب بر خاست از انجمن * چنين گفت سهراب با پيل تن

كه اكنون كه روز من اندر گذشت * همه كار تركان دگر گونه گشت

همه مهربانى بران كن كه شاه * سوى جنگ تركان نراند سپاه

كه ايشان ز بهر مرا جنگجوى * سوى مرز ايران نهادند روى

بسى روز را داده بودم نويد * بسى كرده بودم ز هر در اميد

نبايد كه بينند رنجى به راه * مكن جز بنيكى بر ايشان نگاه

نشست از بر رخش رستم چو گرد * پر از خون رخ و لب پر از باد سرد

بيامد بپيش سپه با خروش * دل از كردهء خويش با درد و جوش

چو ديدند ايرانيان روى اوى * همه بر نهادند بر خاك روى

ستايش گرفتند بر كردگار * كه او زنده باز آمد از كارزار

چو زان گونه ديدند بر خاك سر * دريده برو جامه و خسته بر

بپرسش گرفتند كين كار چيست * ترا دل برين گونه از بهر كيست

بگفت آن شگفتى كه خود كرده بود * گرامىتر خود بيازرده بود

همه بر گرفتند با او خروش * زمين پر خروش و هوا پر ز جوش

چنين گفت با سر فرازان كه من * نه دل دارم امروز گويى نه تن

شما جنگ تركان مجوييد كس * همين بد كه من كردم امروز بس

چو برگشت ازان جايگه پهلوان * بيامد بر پور خسته روان

بزرگان برفتند با او بهم * چو طوس و چو گودرز و چون گستهم

همه لشكر از بهر آن ارجمند * زبان برگشادند يك سر ز بند

كه درمان اين كار يزدان كند * مگر كين سخن بر تو آسان كند

يكى دشنه بگرفت رستم بدست * كه از تن ببرّد سر خويش پست

بزرگان به دو اندر آويختند * ز مژگان همى خون فرو ريختند

به دو گفت گودرز كاكنون چه سود * كه از روى گيتى بر آرى تو دود

تو بر خويشتن گر كنى صد گزند * چه آسانى آيد بدان ارجمند

اگر ماند او را بگيتى زمان * بماند تو بىرنج با او بمان

و گر زين جهان اين جوان رفتنيست * بگيتى نگه كن كه جاويد كيست

شكاريم يك سر همه پيش مرگ * سرى زير تاج و سرى زير ترگ

[ نوشدارو خواستن رستم از كاوس ]

[ نوشدارو خواستن رستم از كاوس ]

بگودرز گفت آن زمان پهلوان * كز ايدر برو زود روشن روان

پيامى ز من پيش كاؤس بر * بگويش كه ما را چه آمد بسر

بدشنه جگرگاه پور دلير * دريدم كه رستم مماناد دير

گرت هيچ يادست كردار من * يكى رنجه كن دل بتيمار من