شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٩٧

[ كشته شدن سهراب به دست رستم ]

بپيچيد زان پس يكى آه كرد * ز نيك و بد انديشه كوتاه كرد

به دو گفت كين بر من از من رسيد * زمانه بدست تو دادم كليد

تو زين بىگناهى كه اين كوژ پشت * مرا بر كشيد و به زودى بكشت

ببازى بگويند همسال من * به خاك اندر آمد چنين يال من

نشان داد مادر مرا از پدر * ز مهر اندر آمد روانم بسر

هر آنگه كه تشنه شدستى به خون * بيالودى آن خنجر آبگون

زمانه به خون تو تشنه شود * بر اندام تو موى دشنه شود

كنون گر تو در آب ماهى شوى * و گر چون شب اندر سياهى شوى

و گر چون ستاره شوى بر سپهر * ببرّى ز روى زمين پاك مهر

بخواهد هم از تو پدر كين من * چو بيند كه خاكست بالين من

ازين نامداران گردنكشان * كسى هم برد سوى رستم نشان

كه سهراب كشتست و افگنده خوار * ترا خواست كردن همى خواستار

چو بشنيد رستم سرش خيره گشت * جهان پيش چشم اندرش تيره گشت

بپرسيد زان پس كه آمد به هوش * به دو گفت با ناله و با خروش

كه اكنون چه دارى ز رستم نشان * كه كم باد نامش ز گردنكشان

به دو گفت ار ايدونكه رستم تويى * بكشتى مرا خيره از بد خويى

ز هر گونهء بودمت رهنماى * نجنبيد يك ذرّه مهرت ز جاى

چو برخاست آواز كوس از درم * بيامد پر از خون دو رخ مادرم

همى جانش از رفتن من بخست * يكى مهره بر بازوى من ببست

مرا گفت كين از پدر يادگار * بدار و ببين تا كى آيد به كار

كنون كارگر شد كه بيكار گشت * پسر پيش چشم پدر خوار گشت

همان نيز مادر بروشن روان * فرستاد با من يكى پهلوان

بدان تا پدر را نمايد به من * سخن بر گشايد بهر انجمن

چو آن نامور پهلوان كشته شد * مرا نيز هم روز برگشته شد

كنون بند بگشاى از جوشنم * برهنه نگه كن تن روشنم

چو بگشاد خفتان و آن مهره ديد * همه جامه بر خويشتن بر دريد

همى گفت كاى كشته بر دست من * دلير و ستوده بهر انجمن

همى ريخت خون و همى كند موى * سرش پر ز خاك و پر از آب روى

به دو گفت سهراب كين بد تريست * به آب دو ديده نبايد گريست

ازين خويشتن كشتن اكنون چه سود * چنين رفت و اين بودنى كار بود

چو خورشيد تابان ز گنبد بگشت * تهمتن نيامد بلشكر ز دشت

ز لشكر بيامد هشيوار بيست * كه تا اندر آوردگه كار چيست

دو اسپ اندر آن دشت بر پاى بود * پر از گرد رستم دگر جاى بود

گو پيل تن را چو بر پشت زين * نديدند گردان بران دشت كين

گمانشان چنان بد كه او كشته شد * سر نامداران همه گشته شد

بكاؤس كى تاختند آگهى * كه تخت مهى شد ز رستم تهى

ز لشكر بر آمد سراسر خروش * زمانه يكايك بر آمد به جوش