شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٩٦

[ كشته شدن سهراب به دست رستم ]

كسى كو بكشتى نبرد آورد * سر مهترى زير گرد آورد

نخستين كه پشتش نهد بر زمين * نبرّد سرش گر چه باشد بكين

گرش بار ديگر به زير آورد * ز افگندنش نام شير آورد

بدان چاره از چنگ آن اژدها * همى خواست كايد ز كشتن رها

دلير جوان سر بگفتار پير * بداد و ببود اين سخن دلپذير

[ يكى از دلى و دوم از زمان * سوم از جوانمرديش بىگمان ]

رها كرد زو دست و آمد بدشت * چو شيرى كه بر پيش آهو گذشت

همى كرد نخچير و يادش نبود * ازان كس كه با او نبرد آزمود

همى دير شد تا كه هومان چو گرد * بيامد بپرسيدش از هم نبرد

بهومان بگفت آن كجا رفته بود * سخن هر چه رستم به دو گفته بود

به دو گفت هومان گرد اى جوان * بسيرى رسيدى همانا ز جان

دريغ اين بر و بازو و يال تو * ميان يلى چنگ و گوپال تو

هژبرى كه آورده بودى بدام * رها كردى از دام و شد كار خام

نگه كن كزين بيهده كار كرد * چه آرد بپيشت بديگر نبرد

بگفت و دل از جان او بر گرفت * پرانده همى ماند ازو در شگفت

بلشكرگه خويش بنهاد روى * بخشم و دل از غم پر از كار اوى

يكى داستان زد برين شهريار * كه دشمن مدار ار چه خردست خوار

چو رستم ز دست وى آزاد شد * بسان يكى تيغ پولاد شد

خرامان بشد سوى آب روان * چنانچون شده باز يابد روان

بخورد آب و روى و سر و تن بشست * بپيش جهان آفرين شد نخست

همى خواست پيروزى و دستگاه * نبود آگه از بخشش هور و ماه

كه چون رفت خواهد سپهر از برش * بخواهد ربودن كلاه از سرش

و زان آبخور شد بجاى نبرد * پر انديشه بودش دل و روى زرد

همى تاخت سهراب چون پيل مست * كمندى ببازو كمانى بدست

گرازان و بر گور نعره زنان * سمندش جهان و جهان را كنان

همى ماند رستم ازو در شگفت * ز پيگارش اندازه‌ها بر گرفت

چو سهراب شيراوژن او را بديد * ز باد جوانى دلش بر دميد

چنين گفت كاى رسته از چنگ شير * جدا مانده از زخم شير دلير

[ كشته شدن سهراب به دست رستم ]

[ كشته شدن سهراب به دست رستم ]

دگر باره اسپان ببستند سخت * بسر بر همى گشت بد خواه بخت

بكشتى گرفتن نهادند سر * گرفتند هر دو دوال كمر

هر آنگه كه خشم آورد بخت شوم * كند سنگ خارا بكردار موم

سر افراز سهراب با زور دست * تو گفتى سپهر بلندش ببست

غمى بود رستم بيازيد چنگ * گرفت آن برو يال جنگى پلنگ

خم آورد پشت دلير جوان * زمانه بيامد نبودش توان

زدش بر زمين بر بكردار شير * بدانست كو هم نماند به زير

سبك تيغ تيز از ميان بر كشيد * بر شير بيدار دل بردريد