شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٩١

[ رزم رستم با سهراب ]

نشست از بر رخش و بگرفت راه * زواره نگهبان گاه و سپاه

درفشش ببردند با او بهم * همى رفت پرخاش جوى و دژم

چو سهراب را ديد با يال و شاخ * برش چون بر سام جنگى فراخ

به دو گفت از ايدر بيك سو شويم * بآوردگه هر دو همرو شويم

بماليد سهراب كف را به كف * باوردگه رفت از پيش صف

برستم چنين گفت كاندر گذشت * ز من جنگ و پيكار سوى تو گشت

از ايران نخواهى دگر يار كس * چو من با تو باشم بآورد بس

به آوردگه بر ترا جاى نيست * ترا خود بيك مشت من پاى نيست

به بالا بلندى و با كتف و يال * ستم يافت بالت ز بسيار سال

نگه كرد رستم بدان سرفراز * بدان چنگ و يال و ركيب دراز

به دو گفت نرم اى جوان مرد گرم * زمين سرد و خشك و سخن گرم و نرم

بپيرى بسى ديدم آوردگاه * بسى بر زمين پست كردم سپاه

تبه شد بسى ديو در جنگ من * نديدم بدان سو كه بودم شكن

نگه كن مرا گر ببينى بجنگ * اگر زنده مانى مترس از نهنگ

مرا ديد در جنگ دريا و كوه * كه با نامداران توران گروه

چه كردم ستاره گواى منست * به مردى جهان زير پاى منست

به دو گفت كز تو بپرسم سخن * همه راستى بايد افگند بن

من ايدون گمانم كه تو رستمى * گر از تخمهء نامور نيرمى

چنين داد پاسخ كه رستم نيم * هم از تخمهء سام نيرم نيم

كه او پهلوانست و من كهترم * نه با تخت و گاهم نه با افسرم

از اميد سهراب شد نااميد * برو تيره شد روى روز سپيد

[ رزم رستم با سهراب ]

[ رزم رستم با سهراب ]

به آوردگه رفت نيزه بكفت * همى ماند از گفت مادر شگفت

يكى تنگ ميدان فرو ساختند * بكوتاه نيزه همى باختند

نماند ايچ بر نيزه بند و سنان * به چپ باز بردند هر دو عنان

بشمشير هندى بر آويختند * همى ز آهن آتش فرو ريختند

به زخم اندرون تيغ شد ريز ريز * چه زخمى كه پيدا كند رستخيز

گرفتند زان پس عمود گران * غمى گشت بازوى كند آوران

ز نيرو عمود اندر آورد خم * دمان بادپايان و گردان دژم

ز اسپان فرو ريخت بر گستوان * زره پاره شد بر ميان گوان

فرو ماند اسپ و دلاور ز كار * يكى را نبد چنگ و بازو به كار

تن از خوى پر آب و همه كام خاك * زبان گشته از تشنگى چاك چاك

يك از يكدگر ايستادند دور * پر از درد باب و پر از رنج پور

جهانا شكفتى ز كردار تست * هم از تو شكسته هم از تو درست

ازين دو يكى را نجنبيد مهر * خرد دور بد مهر ننمود چهر

همى بچّه را باز داند ستور * چه ماهى بدرياچه در دشت گور

نداند همى مردم از رنج و آز * يكى دشمنى را ز فرزند باز