شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٩

[ اندر خواب ديدن ضحاك فريدون را ]

[ اندر خواب ديدن ضحاك فريدون را ]

[ اندر خواب ديدن ضحاك فريدون را ]

چو از روزگارش چهل سال ماند * نگر تا بسر برش يزدان چه راند

در ايوان شاهى شبى ديرياز * بخواب اندرون بود با ارنواز

چنان ديد كز كاخ شاهنشهان * سه جنگى پديد آمدى ناگهان

دو مهتر يكى كهتر اندر ميان * به بالاى سرو و بفرّ كيان

كمر بستن و رفتن شاهوار * بچنگ اندرون گرزهء گاوسار

دمان پيش ضحاك رفتى بجنگ * نهادى به گردن برش پالهنگ

همى تاختى تا دماوند كوه * كشان و دوان از پس اندر گروه

بپيچيد ضحاك بيدادگر * بدرّيدش از هول گفتى جگر

يكى بانگ برزد بخواب اندرون * كه لرزان شد آن خانهء صد ستون

بجستند خورشيد رويان ز جاى * از آن غلغل نامور كدخداى

چنين گفت ضحاك را ارنواز * كه شاها چبودت نگوئى براز

كه خفته بآرام در خان خويش * برين سان بترسيدى از جان خويش

زمين هفت كشور بفرمان تست * دد و دام و مردم به پيمان تست

بخورشيد رويان جهاندار گفت * كه چونين شگفتى بشايد نهفت

كه گر از من اين داستان بشنويد * شودتان دل از جان من نااميد

بشاه گرانمايه گفت ارنواز * كه بر ما ببايد گشادنت راز

توانيم كردن مگر چارهء * كه بىچارهء نيست پتيارهء

سپهبد گشاد آن نهان از نهفت * همه خواب يك يك بديشان بگفت

چنين گفت با نامور ماه روى * كه مگذار اين را ره چاره جوى

نگين زمانه سر تخت تست * جهان روشن از نامور بخت تست

تو دارى جهان زير انگشترى * دد و مردم و مرغ و ديو و پرى

ز هر كشورى گردكن مهتران * از اختر شناسان و افسونگران

سخن سربسر موبدانرا بگوى * پژوهش كن و راستى باز جوى

نگه كن كه هوش تو بر دست كيست * ز مردم شمار ار ز ديو و پريست

چو دانسته شد چاره ساز آن زمان * بخيره مترس از بد بدگمان

شه پر منش را خوش آمد سخن * كه آن سرو سيمين بر افگند بن

جهان از شب تيره چون پرّ زاغ * هم آنگه سر از كوه بر زد چراغ

تو گفتى كه بر گنبد لاژورد * بگسترد خورشيد ياقوت زرد

سپهبد بهر جا كه بد موبدى * سخن دان و بيدار دل بخردى

ز كشور بنزديك خويش آوريد * بگفت آن جگر خسته خوابى كه ديد

نهانى سخن كردشان آشكار * ز نيك و بد و گردش روزگار

كه بر من زمانه كى آيد بسر * كرا باشد اين تاج و تخت و كمر

گر اين راز با من ببايد گشاد * و گر سر بخوارى ببايد نهاد

لب موبدان خشك و رخساره تر * زبان پر ز گفتار با يكديگر

كه گر بودنى باز گوئيم راست * بجانست پيكار و جان بىبهاست

و گر نشنود بودنيها درست * ببايد هم اكنون ز جان دست شست