شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٨٩

[ پرسيدن سهراب نام سرداران ايران را از هجير ]

تو گفتى كه بر لشكر او مهترست * نگهبان هر مرز و هر كشورست

چنين داد پاسخ مر او را هجير * كه شايد بدن كان گو شير گير

كنون رفته باشد بزابلستان * كه هنگام بزمست در گلستان

به دو گفت سهراب كين خود مگوى * كه دارد سپهبد سوى جنگ روى

برامش نشنيد جهان پهلوان * برو بر بخندند پير و جوان

مرا با تو امروز پيمان يكيست * بگوييم و گفتار ما اندكيست

اگر پهلوان را نمايى به من * سرافراز باشى بهر انجمن

ترا بىنيازى دهم در جهان * گشاده كنم گنجهاى نهان

ور ايدون كه اين راز دارى ز من * گشاده بپوشى به من بر سخن

سرت را نخواهد همى تن بجاى * نگر تا كدامين به آيدت راى

نبينى كه موبد بخسرو چه گفت * بدانگه كه بگشاد راز از نهفت

سخن گفت ناگفته چون گوهرست * كجا نابسوده به سنگ اندرست

چو از بند و پيوند يابد رها * درخشنده مهرى بود بىبها

چنين داد پاسخ هجيرش كه شاه * چو سير آيد از مهر و ز تاج و گاه

نبرد كسى جويد اندر جهان * كه او ژنده پيل اندر آرد ز جان

كسى را كه رستم بود هم نبرد * سرش ز آسمان اندر آيد بگرد

تنش زور دارد به صد زورمند * سرش برترست از درخت بلند

چنو خشم گيرد بروز نبرد * چه هم رزم او ژنده پيل و چه مرد

[ هم آورد او بر زمين پيل نيست * چو گرد پى رخش او نيل نيست ]

به دو گفت سهراب از آزادگان * سيه بخت گودرز كشوادگان

چرا چون ترا خواند بايد پسر * بدين زور و اين دانش و اين هنر

تو مردان جنگى كجا ديدهء * كه بانگ پى اسپ نشنيدهء

كه چندين ز رستم سخن بايدت * زبان بر ستودنش بگشايدت

از آتش ترا بيم چندان بود * كه دريا بآرام خندان بود

چو درياى سبز اندر آيد ز جاى * ندارد دم آتش تيز پاى

سر تيرگى اندر آيد بخواب * چو تيغ از ميان بر كشد آفتاب

بدل گفت پس كار ديده هجير * كه گر من نشان گو شيرگير

بگويم بدين ترك با زور دست * چنين يال و اين خسروانى نشست

ز لشكر كند جنگ او ز انجمن * بر انگيزد اين بارهء پيل تن

برين زور و اين كتف و اين يال اوى * شود كشته رستم بچنگال اوى

از ايران نيايد كسى كينه خواه * بگيرد سر تخت كاؤس شاه

چنين گفت موبد كه مردن بنام * به از زنده دشمن به دو شاد كام

اگر من شوم كشته بر دست اوى * نگردد سيه روز چون آب جوى

چو گودرز و هفتاد پور گزين * همه پهلوانان با آفرين

نباشد بايران تن من مباد * چنين دارم از موبد پاك ياد

كه چون بر كشد از چمن بيخ سرو * سزد گر گيا را نبويد تذرو

بسهراب گفت اين چه آشفتنست * همه با من از رستمت گفتنست