شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٨٨

[ پرسيدن سهراب نام سرداران ايران را از هجير ]

برو هر زمان بر خروشد همى * تو گويى كه در زين بجوشد همى

بسى پيل بر گستوان دار پيش * همى جوشد آن مرد بر جاى خويش

نه مر دست ز ايران به بالاى اوى * نه بينم همى اسپ همتاى اوى

درفشى بديد اژدها پيكرست * بران نيزه بر شير زرّين سرست

چنين گفت كز چين يكى نامدار * بنوّى بيامد بر شهريار

بپرسيد نامش ز فرّخ هجير * به دو گفت نامش ندارم بوير

بدين دژ بدم من بدان روزگار * كجا او بيامد بر شهريار

غمى گشت سهراب را دل ازان * كه جايى ز رستم نيامد نشان

نشان داده بود از پدر مادرش * همى ديد و ديده نبد باورش

همى نام جست از زبان هجير * مگر كان سخنها شود دلپذير

نبشته بسر بر دگرگونه بود * ز فرمان نكاهد نخواهد فزود

ازان پس بپرسيد زان مهتران * كشيده سراپرده بد بر كران

سواران بسيار و پيلان بپاى * بر آيد همى نالهء كرّ ناى

يكى گرگ پيكر درفش از برش * برآورده از پرده زرّين سرش

به دو گفت كان پور گودرز گيو * كه خوانند گردان و را گيو نيو

ز گودرزيان مهتر و بهترست * به ايرانيان بر دو بهره سرست

به دو گفت زان سوى تابنده شيد * بر آيد يكى پرده بينم سپيد

ز ديباى رومى بپيشش سوار * رده بر كشيده فزون از هزار

پياده سپردار و نيزه وران * شده انجمن لشكرى بىكران

نشسته سپهدار بر تخت عاج * نهاده بران عاج كرسى ساج

ز هودج فرو هشته ديبا جليل * غلام ايستاده رده خيل خيل

بر خيمه نزديك پرده سراى * بدهليز چندى پياده بپاى

به دو گفت كو را فريبرز خوان * كه فرزند شاهست و تاج گوان

بپرسيد كان سرخ پرده سراى * بدهليز چندى پياده بپاى

بگرد اندرش سرخ و زرد و بنفش * ز هر گونهء بر كشيده درفش

درفشى پس پشت پيكر گراز * سرش ماه زرّين و بالا دراز

چنين گفت كو را گرازست نام * كه در جنگ شيران ندارد لگام

هشيوار و ز تخمهء گيوگان * كه بر درد و سختى نگردد ژكان

نشان پدر جست و با او نگفت * همى داشت آن راستى در نهفت

تو گيتى چه سازى كه خود ساختست * جهاندار ازين كار پرداختست

زمانه نبشته دگرگونه داشت * چنان كو گذارد ببايد گذاشت

دگر باره پرسيد ازان سرفراز * ازان كش بديدار او بد نياز

ازان پردهء سبز و مرد بلند * و زان اسپ و آن تاب داده كمند

از آن پس هجير سپهبدش گفت * كه از تو سخن را چه بايد نهفت

گر از نام چينى بمانم همى * ازان است كو را ندانم همى

به دو گفت سهراب كين نيست داد * ز رستم نكردى سخن هيچ ياد

كسى كو بود پهلوان جهان * ميان سپه در نماند نهان