شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٨٥

[ كشتن رستم ژنده‌رزم را ]

سپردار و جوشنوران صد هزار * شمرده بلشكرگه آمد سوار

يكى لشكر آمد ز پهلو بدشت * كه از گرد ايشان هوا تيره گشت

سراپرده و خيمه زد بر دو ميل * بپوشيد گيتى بنعل و بپيل

هوا نيلگون گشت و كوه آبنوس * بجوشيد دريا ز آواز كوس

همى رفت منزل به منزل جهان * شده چون شب و روز گشته نهان

درخشيدن خشت و ژوپين ز گرد * چو آتش پس پردهء لاجورد

ز بس گونه گونه سنان و درفش * سپرهاى زرّين و زرّينه كفش

تو گفتى كه ابرى برنگ آبنوس * بر آمد بباريد زو سندروس

جهان را شب و روز پيدا نبود * تو گفتى سپهر و ثريّا نبود

ازينسان بشد تا در دژ رسيد * بشد خاك و سنگ از جهان ناپديد

خروشى بلند آمد از ديدگاه * بسهراب گفتند كامد سپاه

چو سهراب زان ديده آوا شنيد * بباره بيامد سپه بنگريد

بانگشت لشكر بهومان نمود * سپاهى كه آن را كرانه نبود

چو هومان ز دور آن سپه را بديد * دلش گشت پر بيم و دم در كشيد

بهومان چنين گفت سهراب گرد * كه انديشه از دل ببايد سترد

نبينى تو زين لشكر بيكران * يكى مرد جنگى و گرزى گران

كه پيش من آيد به آوردگاه * گر ايدون كه يارى دهد هور و ماه

سليحست بسيار و مردم بسى * سرافراز نامى ندانم كسى

كنون من ببخت رد افراسياب * كنم دشت را همچو درياى آب

بتنگى نداد ايچ سهراب دل * فرود آمد از باره شاداب دل

[ يكى جام مى خواست از مىگسار * نكرد ايچ رنجه دل از كارزار ]

و زانسو سراپردهء شهريار * كشيدند بر دشت پيش حصار

ز بس خيمه و مرد و پرده سراى * نماند ايچ بر دشت و بر كوه جاى

[ كشتن رستم ژنده‌رزم را ]

[ كشتن رستم ژنده‌رزم را ]

چو خورشيد گشت از جهان ناپديد * شب تيره بر دشت لشكر كشيد

تهمتن بيامد بنزديك شاه * ميان بستهء جنگ و دل كينه خواه

كه دستور باشد مرا تاجور * از ايدر شوم بىكلاه و كمر

ببينم كه اين نو جهاندار كيست * بزرگان كدامند و سالار كيست

به دو گفت كاؤس كين كار تست * كه بيدار دل بادى و تن درست

تهمتن يكى جامهء تركوار * بپوشيد و آمد دوان تا حصار

بيامد چو نزديكى دژ رسيد * خروشيدن نوش تركان شنيد

بران دژ درون رفت مرد دلير * چنانچون سوى آهوان نرّه شير

چو سهراب را ديد بر تخت بزم * نشسته بيك دست او ژنده رزم

بديگر چو هومان سوار دلير * دگر بارمان نام بردار شير

تو گفتى همه تخت سهراب بود * بسان يكى سرو شاداب بود

دو بازو بكردار ران هيون * برش چون بر پيل و چهره چو خون

ز تركان بگرد اندرش صد دلير * جوان و سرافراز چون نره شير