شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٨٤

[ لشكر كشيدن كاوس با رستم ]

چو ديدند گرد گو پيل تن * همه نامداران شدند انجمن

ستايش گرفتند بر پهلوان * كه جاويد بادى و روشن روان

جهان سربسر زير پاى تو باد * هميشه سر تخت جاى تو باد

تو دانى كه كاؤس را مغز نيست * بتيزى سخن گفتنش نغز نيست

بجوشد همانگه پشيمان شود * به خوبى ز سر باز پيمان شود

تهمتن گر آزرده گردد ز شاه * هم ايرانيان را نباشد گناه

هم او زان سخنها پشيمان شدست * ز تندى بخايد همى پشت دست

تهمتن چنين پاسخ آورد باز * كه هستم ز كاؤس كى بىنياز

مرا تخت زين باشد و تاج ترگ * قبا جوشن و دل نهاده بمرگ

چرا دارم از خشم كاؤس باك * چه كاؤس پيشم چه يك مشت خاك

سرم گشت سير و دلم كرد بس * جز از پاك يزدان نترسم ز كس

ز گفتار چون سير گشت انجمن * چنين گفت گودرز با پيل تن

كه شهر و دليران و لشكر گمان * بديگر سخنها برند اين زمان

كزين ترك ترسنده شد سرفراز * همى رفت زين گونه چندى براز

كه چونان كه گژدهم داد آگهى * همه بوم و بر كرد بايد تهى

چو رستم همى زو بترسد بجنگ * مرا و ترا نيست جاى درنگ

از آشفتن شاه و پيگار اوى * بديدم بدرگاه بر گفت‌وگوى

ز سهراب يل رفت يك سر سخن * چنين پشت بر شاه ايران مكن

چنين بر شده نامت اندر جهان * بدين بازگشتن مگردان نهان

و ديگر كه تنگ اندر آمد سپاه * مكن تيره بر خيره اين تاج و گاه

برستم بر اين داستانها بخواند * تهمتن چو بشنيد خيره بماند

به دو گفت اگر بيم دارد دلم * نخواهم كه باشد ز تن بگسلم

ازين ننگ برگشت و آمد به راه * گرازان و پويان بنزديك شاه

چو در شد ز در شاه بر پاى خاست * بسى پوزش اندر گذشته بخواست

كه تندى مرا گوهرست و سرشت * چنان زيست بايد كه يزدان بكشت

وزين ناسگاليده بدخواه نو * دلم گشت باريك چون ماه نو

بدين چاره جستن ترا خواستم * چو دير آمدى تندى آراستم

چو آزرده گشتى تو اى پيل تن * پشيمان شدم خاكم اندر دهن

به دو گفت رستم كه گيهان تراست * همه كهترانيم و فرمان تراست

كنون آمدم تا چه فرمان دهى * روانت ز دانش مبادا تهى

به دو گفت كاؤس كامروز بزم * گزينيم و فردا بسازيم رزم

بياراست رامشگهى شاهوار * شد ايوان بكردار باغ بهار

ز آواز ابريشم و بانگ ناى * سمن عارضان پيش خسرو بپاى

همى باده خوردند تا نيم شب * ز خنياگران بر گشاده دو لب

[ لشكر كشيدن كاوس با رستم ]

[ لشكر كشيدن كاوس با رستم ]

دگر روز فرمود تا گيو و طوس * ببستند شبگير بر پيل كوس

در گنج بگشاد و روزى بداد * سپه بر نشاند و بنه بر نهاد