شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٨٣

[ خشم گرفتن كاوس بر رستم ]

كه از پيش كاوس بيرون برد * مگر كاندر آن تيزى افسون برد

تهمتن بر آشفت با شهريار * كه چندين مدار آتش اندر كنار

همه كارت از يكدگر بدترست * ترا شهريارى نه اندر خورست

تو سهراب را زنده بر دار كن * پر آشوب و بدخواه را خوار كن

بزد تند يك دست بر دست طوس * تو گفتى ز پيل ژيان يافت كوس

ز بالا نگون اندر آمد بسر * برو كرد رستم بتندى گذر

بدر شد بخشم اندر آمد برخش * منم گفت شيراوژن و تاج بخش

چو خشم آورم شاه كاؤس كيست * چرا دست يازد به من طوس كيست

زمين بنده و رخش گاه منست * نگين گرز و مغفر كلاه منست

شب تيره از تيغ رخشان كنم * به آوردگه بر سر افشان كنم

سر نيزه و تيغ يار من اند * دو بازو و دل شهريار من اند

چه آزاردم او نه من بنده‌ام * يكى بندهء آفريننده‌ام

بايران ار ايدون كه سهراب گرد * بيايد نماند بزرگ و نه خرد

شما هر كسى چارهء جان كنيد * خرد را بدين كار پيچان كنيد

بايران نبينيد ازين پس مرا * شما را زمين پر كرگس مرا

غمى شد دل نامداران همه * كه رستم شبان بود و ايشان رمه

بگودرز گفتند كين كار تست * شكسته بدست تو گردد درست

سپهبد جز از تو سخن نشنود * همى بخت تو زين سخن نغنود

بنزديك اين شاه ديوانه رو * و زين در سخن ياد كن نو بنو

سخنهاى چرب و دراز آورى * مگر بخت گم بوده باز آورى

سپهدار گودرز كشواد رفت * بنزديك خسرو خراميد تفت

بكاوس كى گفت رستم چه كرد * كز ايران بر آوردى امروز گرد

[ فراموش كردى ز هاماوران * و زان كار ديوان مازندران ]

[ كه گويى ورا زنده بر دار كن * ز شاهان نبايد گزافه سخن ]

چو او رفت و آمد سپاهى بزرگ * يكى پهلوانى بكردار گرگ

كه دارى كه با او بدشت نبرد * شود بر فشاند برو تيره گرد

يلان ترا سر بسر گژدهم * شنيدست و ديدست از بيش و كم

همى گويد آن روز هرگز مباد * كه با او سوارى كند رزم ياد

كسى را كه جنگى چو رستم بود * بيازارد او را خرد كم بود

چو بشنيد گفتار گودرز شاه * بدانست كو دارد آيين و راه

پشيمان بشد زان كجا گفته بود * ببيهودگى مغزش آشفته بود

بگودرز گفت اين سخن در خورست * لب پير با پند نيكوترست

خردمند بايد دل پادشا * كه تيزى و تندى نيارد بها

شما را ببايد بر او شدن * به خوبى بسى داستانها زدن

سرش كردن از تيزى من تهى * نمودن به دو روزگار بهى

چو گودرز برخاست از پيش اوى * پس پهلوان تيز بنهاد روى

برفتند با او سران سپاه * پس رستم اندر گرفتند راه