شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٨٢

[ خشم گرفتن كاوس بر رستم ]

تهمتن چو بشنيد و نامه بخواند * بخنديد و زان كار خيره بماند

كه مانندهء سام گرد از مهان * سوارى پديد آمد اندر جهان

از آزادگان اين نباشد شگفت * ز تركان چنين ياد نتوان گرفت

من از دخت شاه سمنگان يكى * پسر دارم و باشد او كودكى

هنوز آن گرامى نداند كه جنگ * توان كرد بايد گه نام و ننگ

فرستادمش زرّ و گوهر بسى * بر مادر او بدست كسى

چنين پاسخ آمد كه آن ارجمند * بسى بر نيايد كه گردد بلند

همى مى خورد با لب شير بوى * شود بىگمان زود پر خاشجوى

بباشيم يك روز و دم بر زنيم * يكى بر لب خشك نم بر زنيم

ازان پس گراييم نزديك شاه * بگردان ايران نماييم راه

مگر بخت رخشنده بيدار نيست * و گر نه چنين كار دشوار نيست

چو دريا بموج اندر آيد ز جاى * ندارد دم آتش تيز پاى

درفش مرا چون ببيند ز دور * دلش ماتم آرد بهنگام سور

بدين تيزى اندر نيايد بجنگ * نبايد گرفتن چنين كار تنگ

بمى دست بردند و مستان شدند * ز ياد سپهبد بدستان شدند

دگر روز شبگير هم پر خمار * بيامد تهمتن بر آراست كار

ز مستى هم آن روز باز ايستاد * دوم روز رفتن نيامدش ياد

سه ديگر سحرگه بياورد مى * نيامد ورا ياد كاوس كى

بروز چهارم بر آراست گيو * چنين گفت با گرد سالار نيو

كه كاوس تندست و هشيار نيست * هم اين داستان بر دلش خوار نيست

غمى بود ازين كار و دل پر شتاب * شده دور ازو خورد و آرام و خواب

بزابلستان گر درنگ آوريم * ز مى باز پيكار و جنگ آوريم

[ شود شاه ايران بما خشمگين * ز ناپاك رايى در آيد بكين ]

به دو گفت رستم كه منديش ازين * كه با ما نشورد كس اندر زمين

بفرمود تا رخش را زين كنند * دم اندر دم ناى رويين كنند

سواران زابل شنيدند ناى * برفتند با ترگ و جوشن ز جاى

[ خشم گرفتن كاوس بر رستم ]

[ خشم گرفتن كاوس بر رستم ]

گرازان بدرگاه شاه آمدند * گشاده دل و نيك خواه آمدند

چو رفتند و بردند پيشش نماز * بر آشفت و پاسخ نداد ايچ باز

يكى بانگ بر زد بگيو از نخست * پس آنگاه شرم از دو ديده بشست

كه رستم كه باشد كه فرمان من * كند پست و پيچد ز پيمان من

بگير و ببر زنده بردار كن * وزو نيز با من مگردان سخن

ز گفتار او گيو را دل بخست * كه بردى برستم بران گونه دست

برآشفت با گيو و با پيل تن * فرو ماند خيره همه انجمن

بفرمود پس طوس را شهريار * كه رو هر دو را زنده بر كن بدار

خود از جاى بر خاست كاوس كى * بر افروخت بر سان آتش زنى

بشد طوس و دست تهمتن گرفت * به دو مانده پرخاش جويان شگفت