شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٨١

[ نامهء كاوس به رستم و خواندن او از زابلستان ]

چو طوس و چو گودرز كشواد و گيو * چو گرگين و بهرام و فرهاد نيو

سپهدار نامه بر ايشان بخواند * بپرسيد بسيار و خيره بماند

چنين گفت با پهلوانان براز * كه اين كار گردد بما بر دراز

برين سان كه گژدهم گويد همى * از انديشه دل را بشويد همى

چه سازيم و درمان اين كار چيست * از ايران هم آورد اين مرد كيست

بر آن بر نهادند يك سر كه گيو * بزابل شود نزد سالار نيو

[ برستم رساند از اين آگهى * كه با بيم شد تخت شاهنشهى ]

[ گو پيل تن را بدين رزمگاه * بخواند كه اويست پشت سپاه ]

نشست آنگهى راى زد با دبير * كه كارى گزاينده بد ناگزير

[ نامهء كاوس به رستم و خواندن او از زابلستان ]

[ نامهء كاوس به رستم و خواندن او از زابلستان ]

يكى نامه فرمود پس شهريار * نوشتن بر رستم نامدار

نخست آفرين كرد بر كردگار * جهاندار و پروردهء روزگار

دگر آفرين كرد بر پهلوان * كه بيدار دل باش و روشن روان

دل و پشت گردان ايران تويى * بچنگال و نيروى شيران تويى

گشايندهء بند هاماوران * ستانندهء مرز مازندران

ز گرز تو خورشيد گريان شود * ز تيغ تو ناهيد بريان شود

چو گرد پى رخش تو نيل نيست * هم آورد تو در جهان پيل نيست

كمند تو بر شير بند افگند * سنان تو كوهى ز بن بركند

تويى از همه بد بايران پناه * ز تو بر فرازند گردان كلاه

گزاينده كارى بد آمد بپيش * كز انديشهء آن دلم گشت ريش

نشستند گردان بپيشم بهم * چو خوانديم آن نامهء گژدهم

چنان باد كاندر جهان جز تو كس * نباشد بهر كار فريادرس

بدان گونه ديدند گردان نيو * كه پيش تو آيد گرانمايه گيو

چو نامه بخوانى بروز و بشب * مكن داستان را گشاده دو لب

مگر با سواران بسيار هوش * ز زابل برانى برآرى خروش

بر اينسان كه گژدهم زو ياد كرد * نبايد جز از تو و را هم نبرد

بگيو آنگهى گفت بر سان دود * عنان تگاور ببايد بسود

ببايد كه نزديك رستم شوى * بزابل نمانى و گر نغنوى

اگر شب رسى روز را باز گرد * بگويش كه تنگ اندر آمد نبرد

[ و گرنه فرازست اين مرد گرد * بد انديش را خوار نتوان شمرد ]

ازو نامه بستد بكردار آب * برفت و نجست ايچ آرام و خواب

چو نزديكى زابلستان رسيد * خروش طلايه بدستان رسيد

تهمتن پذيره شدش با سپاه * نهادند بر سر بزرگان كلاه

پياده شدش گيو و گردان بهم * هر آن كس كه بودند از بيش و كم

ز اسپ اندر آمد گو نامدار * از ايران بپرسيد و ز شهريار

ز ره سوى ايوان رستم شدند * ببودند يك بار و دم بر زدند

بگفت آنچ بشنيد و نامه بداد * ز سهراب چندى سخن كرد ياد