شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٨٠

[ گرفتن سهراب دژ سپيد را ]

[ نامهء گژدهم به نزديك كاوس ]

[ نامهء گژدهم به نزديك كاوس ]

چو برگشت سهراب گژدهم پير * بياورد و بنشاند مردى دبير

يكى نامه بنوشت نزديك شاه * برافگند پوينده مردى به راه

نخست آفرين كرد بر كردگار * نمود آنگهى گردش روزگار

كه آمد بر ما سپاهى گران * همه رزم جويان كند آوران

يكى پهلوانى بپيش اندرون * كه سالش ده و دو نباشد فزون

به بالا ز سرو سهى برترست * چو خورشيد تابان به دو پيكرست

برش چون بر پيل و بالاش برز * نديدم كسى را چنان دست و گرز

چو شمشير هندى بچنگ آيدش * ز دريا و از كوه تنگ آيدش

چو آواز او رعد غرّنده نيست * چو بازوى او تيغ برّنده نيست

هجير دلاور ميان را ببست * يكى بارهء تيزتگ بر نشست

بشد پيش سهراب رزم آزماى * بر اسپش نديدم فزون زان بپاى

كه بر هم زند مژّه را جنگ جوى * گرايد ز بينى سوى مغز بوى

كه سهرابش از پشت زين بر گرفت * برش ماند زان بازو اندر شگفت

درستست و اكنون بزنهار اوست * پر انديشه جان از پى كار اوست

سواران تركان بسى ديده‌ام * عنان پيچ زين گونه نشنيده‌ام

مبادا كه او در ميان دو صف * يكى مرد جنگ آور آورد به كف

بران كوه بخشايش آرد زمين * كه او اسپ تازد برو روز كين

عنان دار چون او نديدست كس * تو گفتى كه سام سوارست و بس

بلنديش بر آسمان رفته گير * سر بخت گردان همه خفته گير

اگر خود شكيبيم يك چند نيز * نكوشيم و ديگر نگوييم چيز

اگر دم زند شهريار زمين * نراند سپاه و نسازد كمين

دژ و باره گيرد كه خود زور هست * نگيرد كسى دست او را بدست

كه اين باره را نيست پاياب اوى * درنگى شود شير ز اشتاب اوى

چو نامه به مهر اندر آمد بشب * فرستاده را جست و بگشاد لب

[ بگفتش چنان رو كه فردا پگاه * نبيند ترا هيچكس زان سپاه ]

فرستاد نامه سوى راه راست * پس نامه آنگاه بر پاى خاست

بنه بر نهاد و سر اندر كشيد * بران راه بىراه شد ناپديد

سوى شهر ايران نهادند روى * سپردند آن بارهء دژ بدوى

[ گرفتن سهراب دژ سپيد را ]

[ گرفتن سهراب دژ سپيد را ]

چو خورشيد بر زد سر از تيره كوه * ميان را ببستند تركان گروه

سپهدار سهراب نيزه بدست * يكى باركش بارهء بر نشست

سوى باره آمد يكى بنگريد * بباره درون بس كسى را نديد

بيامد در دژ گشادند باز * نديدند در دژ يكى رزمساز

بفرمان همه پيش او آمدند * بجان هر كسى چاره جو آمدند

چو نامه بنزديك خسرو رسيد * غمى شد دلش كان سخنها شنيد

گرانمايگان را ز لشكر بخواند * وزين داستان چند گونه براند

نشستند با شاه ايران بهم * بزرگان لشكر همه بيش و كم