شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٧٨

[ رزم سهراب با گردآفريد ]

بپوشيد درع سواران جنگ * نبود اندر آن كار جاى درنگ

نهان كرد گيسو به زير زره * بزد بر سر ترگ رومى گره

فرود آمد از دژ بكردار شير * كمر بر ميان بادپايى به زير

بپيش سپاه اندر آمد چو گرد * چو رعد خروشان يكى ويله كرد

كه گردان كدامند و جنگ آوران * دليران و كار آزموده سران

چو سهراب شيراوژن او را بديد * بخنديد و لب را بدندان گزيد

چنين گفت كامد دگر باره گور * بدام خداوند شمشير و زور

بپوشيد خفتان و بر سر نهاد * يكى ترگ چينى بكردار باد

بيامد دمان پيش گرد آفريد * چو دخت كمندافگن او را بديد

كمان را بزه كرد و بگشاد بر * نبد مرغ را پيش تيرش گذر

بسهراب بر تير باران گرفت * چپ و راست جنگ سواران گرفت

نگه كرد سهراب و آمدش ننگ * بر آشفت و تيز اندر آمد بجنگ

سپر بر سر آورد و بنهاد روى * ز پيكار خون اندر آمد بجوى

چو سهراب را ديد گرد آفريد * كه بر سان آتش همى بر دميد

كمان بزه را بباز و فگند * سمندش بر آمد بابر بلند

سر نيزه را سوى سهراب كرد * عنان و سنان را پر از تاب كرد

بر آشفت سهراب و شد چون پلنگ * چو بد خواه او چاره‌گر بد بجنگ

عنان برگراييد و برگاشت اسپ * بيامد بكردار آذرگشسپ

زدوده سنان آنگهى در ربود * در آمد به دو هم بكردار دود

بزد بر كمربند گرد آفريد * زره بر برش يك بيك بردريد

ز زين بر گرفتش بكردار گوى * چو چوگان به زخم اندر آيد بدوى

چو بر زين بپيچيد گرد آفريد * يكى تيغ تيز از ميان بر كشيد

بزد نيزهء او به دو نيم كرد * نشست از بر اسپ و برخاست گرد

به آورد با او بسنده نبود * بپيچيد ازو روى و برگاشت زود

سپهبد عنان اژدها را سپرد * بخشم از جهان روشنايى ببرد

چو آمد خروشان بتنگ اندرش * بجنبيد و برداشت خود از سرش

رها شد ز بند زره موى اوى * درفشان چو خورشيد شد روى اوى

بدانست سهراب كو دخترست * سر و موى او از در افسرست

شگفت آمدش گفت از ايران سپاه * چنين دختر آيد به آوردگاه

سواران جنگى بروز نبرد * همانا بابر اندر آرند گرد

ز فتراك بگشاد پيچان كمند * بينداخت و آمد ميانش ببند

به دو گفت كز من رهايى مجوى * چرا جنگ جويى تو اى ماه روى

نيامد بدامم بسان تو گور * ز چنگم رهايى نيابى مشور

بدانست كاويخت گرد آفريد * مر آن را جز از چاره درمان نديد

به دو روى بنمود و گفت اى دلير * ميان دليران بكردار شير

دو لشكر نظاره برين جنگ ما * برين گرز و شمشير و آهنگ ما

كنون من گشايم چنين روى و موى * سپاه تو گردد پر از گفت و گوى