شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٧٦

[ فرستادن افراسياب بارمان و هومان را به نزديك سهراب ]

به دو گفت افراسياب اين سخن * نبايد كه داند ز سر تا ببن

پدر گر شناسد كه تو زين نشان * شدستى سرافراز گردنكشان

چو داند بخواندت نزديك خويش * دل مادرت گردد از درد ريش

چنين گفت سهراب كاندر جهان * كسى اين سخن را ندارد نهان

بزرگان جنگ آور از باستان * ز رستم زنند اين زمان داستان

نبرده نژادى كه چونين بود * نهان كردن از من چه آيين بود

كنون من ز تركان جنگ آوران * فراز آورم لشكرى بىكران

برانگيزم از گاه كاوس را * از ايران ببرّم پى طوس را

برستم دهم تخت و گرز و كلاه * نشانمش بر گاه كاوس شاه

از ايران بتوران شوم جنگ جوى * ابا شاه روى اندر آرم به روى

بگيرم سر تخت افراسياب * سر نيزه بگذارم از آفتاب

چو رستم پدر باشد و من پسر * نبايد بگيتى كسى تاجور

چو روشن بود روى خورشيد و ماه * ستاره چرا بر فرازد كلاه

ز هر سو سپه شد برو انجمن * كه هم با گهر بود و هم تيغ زن

[ فرستادن افراسياب بارمان و هومان را به نزديك سهراب ]

[ فرستادن افراسياب بارمان و هومان را به نزديك سهراب ]

خبر شد بنزديك افراسياب * كه افگند سهراب كشتى بر آب

هنوز از دهن بوى شير آيدش * همى راى شمشير و تير آيدش

زمين را بخنجر بشويد همى * كنون رزم كاوس جويد همى

سپاه انجمن شد برو بر بسى * نيايد همى يادش از هر كسى

سخن زين درازى چه بايد كشيد * هنر برتر از گوهر ناپديد

چو افراسياب آن سخنها شنود * خوش آمدش خنديد و شادى نمود

ز لشكر گزيد از دلاور سران * كسى كو گرايد بگرز گران

ده و دو هزار از دليران گرد * چو هومان و مر بارمان را سپرد

بگردان لشكر سپهدار گفت * كه اين راز بايد كه ماند نهفت

چو روى اندر آرند هر دو به روى * تهمتن بود بىگمان چاره جوى

پدر را نبايد كه داند پسر * كه بندد دل و جان به مهر پدر

مگر كان دلاور گو سالخورد * شود كشته بر دست اين شير مرد

ازان پس بسازيد سهراب را * ببنديد يك شب برو خواب را

برفتند بيدار دو پهلوان * بنزديك سهراب روشن روان

بپيش اندرون هديهء شهريار * ده اسپ و ده استر بزين و ببار

ز پيروزه تخت و ز بيجاده تاج * سر تاج زر پايهء تخت عاج

يكى نامه با لابه و دلپسند * نبشته بنزديك آن ارجمند

كه گر تخت ايران بچنگ آورى * زمانه بر آسايد از داورى

ازين مرز تا آن بسى راه نيست * سمنگان و ايران و توران يكيست

فرستمت هر چند بايد سپاه * تو بر تخت بنشين و بر نه كلاه

بتوران چو هومان و چون بارمان * دلير و سپهبد نبد بىگمان

فرستادم اينك بفرمان تو * كه باشند يك چند مهمان تو