شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٧٥

[ زادن سهراب از مادرش تهمينه ]

[ بخشنودى و راى و فرمان اوى * به خوبى بياراست پيمان اوى ]

[ چو بسپرد دختر بدان پهلوان * همه شاد گشتند پير و جوان ]

ز شادى بسى زر بر افشاندند * ابر پهلوان آفرين خواندند

كه اين ماه نو بر تو فرخنده باد * سر بدسگالان تو كنده باد

چو انباز او گشت با او براز * ببود آن شب تيره دير و دراز

چو خورشيد تابان ز چرخ بلند * همى خواست افگند رخشان كمند

ببازوى رستم يكى مهره بود * كه آن مهره اندر جهان شهره بود

به دو داد و گفتش كه اين را بدار * اگر دختر آرد ترا روزگار

بگير و بگيسوى او بر بدوز * بنيك اختر و فال گيتى فروز

ور ايدونك آيد ز اختر پسر * ببندش ببازو نشان پدر

به بالاى سام نريمان بود * به مردى و خوى كريمان بود

فرود آرد از ابر پرّان عقاب * نتابد بتندى بر او آفتاب

[ همى بود آن شب بر ماه روى * همى گفت از هر سخن پيش اوى ]

چو خورشيد رخشنده شد بر سپهر * بياراست روى زمين را به مهر

[ بپدرود كردن گرفتش ببر * بسى بوسه دادش به چشم و بسر ]

[ پرى چهره گريان ازو بازگشت * ابا انده و درد انباز گشت ]

[ بر رستم آمد گرانمايه شاه * بپرسيدش از خواب و آرامگاه

چو اين گفته شد مژده دادش برخش * برو شادمان شد دل تاج بخش

بيامد بماليد و زين بر نهاد * شد از رخش رخشان و از شاه شاد

[ زادن سهراب از مادرش تهمينه ]

[ زادن سهراب از مادرش تهمينه ]

چو نه ماه بگذشت بر دخت شاه * يكى پورش آمد چو تابنده ماه

تو گفتى گو پيل تن رستمست * و گر سام شيرست و گر نيرمست

چو خندان شد و چهره شاداب كرد * ورا نام تهمينه سهراب كرد

چو يك ماه شد همچو يك سال بود * برش چون بر رستم زال بود

چو سه ساله شد زخم چوگان گرفت * بپنجم دل تير و پيكان گرفت

چو ده ساله شد زان زمين كس نبود * كه يارست با او نبرد آزمود

بر مادر آمد بپرسيد ز وى * به دو گفت گستاخ با من بگوى

كه من چون ز همشيرگان برترم * همى باسمان اندر آيد سرم

ز تخم كيم و ز كدامين گهر * چه گويم چو پرسد كسى از پدر

گر اين پرسش از من بماند نهان * نمانم ترا زنده اندر جهان

به دو گفت مادر كه بشنو سخن * بدين شادمان باش و تندى مكن

تو پور گو پيل تن رستمى * ز دستان سامى و از نيرمى

ازيرا سرت ز آسمان برترست * كه تخم تو زان نامور گوهرست

جهان آفرين تا جهان آفريد * سوارى چو رستم نيامد پديد

چو سام نريمان بگيتى نبود * سرش را نيارست گردون بسود

يكى نامه از رستم جنگ جوى * بياورد و بنمود پنهان بدوى

سه ياقوت رخشان بسه مهره زر * از ايران فرستاده بودش پدر