شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٧٤

[ آمدن تهمينه دختر شاه سمنگان به نزد رستم ]

ز شهر و ز لشكر مهانرا بخواند * سزاوار با او بشادى نشاند

گسارندهء باده آورد ساز * سيه چشم و گلرخ بتان طراز

نشستند با رودسازان بهم * بدان تا تهمتن نباشد دژم

چو شد مست و هنگام خواب آمدش * همى از نشستن شتاب آمدش

سزاوار او جاى آرام و خواب * بياراست و بنهاد مشك و گلاب

[ آمدن تهمينه دختر شاه سمنگان به نزد رستم ]

[ آمدن تهمينه دختر شاه سمنگان به نزد رستم ]

چو يك بهره از تيره شب در گذشت * شباهنگ بر چرخ گردان بگشت

سخن گفتن آمد نهفته براز * در خوابگه نرم كردند باز

يكى بنده شمعى معنبر بدست * خرامان بيامد ببالين مست

پس پرده اندر يكى ماه روى * چو خورشيد تابان پر از رنگ و بوى

دو ابرو كمان و دو گيسو كمند * به بالا بكردار سرو بلند

روانش خرد بود و تن جان پاك * تو گفتى كه بهره ندارد ز خاك

از او رستم شير دل خيره ماند * برو بر جهان آفرين را بخواند

بپرسيد زو گفت نام تو چيست * چه جويى شب تيره كام تو چيست

چنين داد پاسخ كه تهمينه‌ام * تو گويى كه از غم به دو نيمه‌ام

يكى دخت شاه سمنگان منم * ز پشت هژبر و پلنگان منم

بگيتى ز خوبان مرا جفت نيست * چو من زير چرخ كبود اندكيست

كس از پرده بيرون نديدى مرا * نه هرگز كس آوا شنيدى مرا

بكردار افسانه از هر كسى * شنيدم همى داستانت بسى

كه از شير و ديو و نهنگ و پلنگ * نترسى و هستى چنين تيز چنگ

شب تيره تنها بتوران شوى * بگردى بران مرز و هم نغنوى

بتنها يكى گور بريان كنى * هوا را بشمشير گريان كنى

هر آن كس كه گرز تو بيند بچنگ * بدرّد دل شير و چنگ پلنگ

برهنه چو تيغ تو بيند عقاب * نيارد بنخچير كردن شتاب

نشان كمند تو دارد هژبر * ز بيم سنان تو خون بارد ابر

چو اين داستانها شنيدم ز تو * بسى لب بدندان گزيدم ز تو

بجستم همى كفت و يال و برت * بدين شهر كرد ايزد آبشخورت

تراام كنون گر بخواهى مرا * نبيند جزين مرغ و ماهى مرا

يكى آنك بر تو چنين گشته‌ام * خرد را ز بهر هوا كشته‌ام

و ديگر كه از تو مگر كردگار * نشاند يكى پورم اندر كنار

مگر چون تو باشد به مردى و زور * سپهرش دهد بهره كيوان و هور

سه ديگر كه اسپت بجاى آورم * سمنگان همه زير پاى آورم

چو رستم بر انسان پرى چهره ديد * ز هر دانشى نزد او بهره ديد

و ديگر كه از رخش داد آگهى * نديد ايچ فرجام جز فرّهى

بفرمود تا موبدى پر هنر * بيايد بخواهد و را از پدر

چو بشنيد شاه اين سخن شاد شد * بسان يكى سرو آزاد شد

[ بدان پهلوان داد آن دخت خويش * بدان سان كه بودست آيين و كيش ]