شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٧٣

[ آمدن رستم به شهر سمنگان ]

بتير و كمان و بگرز و كمند * بيفگند بر دشت نخچير چند

ز خاشاك و ز خار و شاخ درخت * يكى آتشى برفروزيد سخت

چو آتش پراگنده شد پيل تن * درختى بجست از در بابزن

يكى نره گورى بزد بر درخت * كه در چنگ او پرّ مرغى نسخت

چو بريان شد از هم بكند و بخورد * ز مغز استخوانش برآورد گرد

بخفت و بر آسود از روزگار * چمان و چران رخش در مرغزار

سواران تركان تنى هفت و هشت * بران دشت نخچيرگه برگذشت

يكى اسپ ديدند در مرغزار * بگشتند گرد لب جويبار

چو بر دشت مر رخش را يافتند * سوى بند كردنش بشتافتند

گرفتند و بردند پويان به شهر * همى هر يك از رخش جستند بهر

چو بيدار شد رستم از خواب خوش * به كار آمدش بارهء دستكش

[ بدان مرغزار اندرون بنگريد * ز هر سو همى بارگى را نديد ]

غمى گشت چون بارگى را نيافت * سراسيمه سوى سمنگان شتافت

همى گفت كاكنون پياده دوان * كجا پويم از ننگ تيره روان

چه گويند گردان كه اسپش كه برد * تهمتن بدين سان بخفت و بمرد

كنون رفت بايد به بيچارگى * سپردن بغم دل بيكبارگى

كنون بست بايد سليح و كمر * بجايى نشانش بيابم مگر

همى رفت زين سان پر اندوه و رنج * تن اندر عنا و دل اندر شكنج

[ آمدن رستم به شهر سمنگان ]

[ آمدن رستم به شهر سمنگان ]

چو نزديك شهر سمنگان رسيد * خبر زو بشاه و بزرگان رسيد

كه آمد پياده گو تاج بخش * بنخچيرگه زو رميدست رخش

پذيره شدندش بزرگان و شاه * كسى كو بسر بر نهادى كلاه

به دو گفت شاه سمنگان چه بود * كه يارست با تو نبرد آزمود

درين شهر ما نيكخواه توايم * ستاده بفرمان و راه توايم

تن و خواسته زير فرمان تست * سر ارجمندان و جان آن تست

چو رستم بگفتار او بنگريد * ز بدها گمانيش كوتاه ديد

به دو گفت رخشم بدين مرغزار * ز من دور شد بىلگام و فسار

كنون تا سمنگان نشان پى است * و ز آنجا كجا جويبار و نى است

ترا باشد ار بازجويى سپاس * بباشم بپاداش نيكى شناس

گر ايدونك ماند ز من ناپديد * سران را بسى سر ببايد بريد

به دو گفت شاه اى سزاوار مرد * نيارد كسى با تو اين كار كرد

تو مهمان من باش و تندى مكن * بكام تو گردد سراسر سخن

يك امشب بمى شاد داريم دل * و ز انديشهء آزاد داريم دل

نماند پى رخش فرّخ نهان * چنان بارهء نامدار جهان

تهمتن بگفتار او شاد شد * روانش ز انديشه آزاد شد

سزا ديد رفتن سوى خان او * شد از مژده دلشاد مهمان او

سپهبد به دو داد در كاخ جاى * همى بود در پيش او بر بپاى