شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٧٢

[ آمدن رستم به نخجيرگاه ]

ز پر مايه اسپان زرّين ستام * ز ترگ و ز شمشير زرّين نيام

جزين هر چه پر مايه‌تر بود نيز * بايرانيان ماند بسيار چيز

ميان باز نگشاد كس كشته را * نجستند مردان برگشته را

بدان دشت نخچير باز آمدند * ز هر نيكويى بىنياز آمدند

نوشتند نامه بكاوس شاه * ز تركان و ز دشت نخچيرگاه

و زان كز دليران نشد كشته كس * زواره ز اسپ اندر افتاد و بس

بران دشت فرخنده بر پهلوان * دو هفته همى بود روشن روان

سيم را بدرگاه شاه آمدند * بديدار فرّخ كلاه آمدند

چنين است رسم سراى سپنج * يكى زو تن آسان و ديگر برنج

برين و بران روز هم بگذرد * خردمند مردم چرا غم خورد

سخنهاى اين داستان شد ببن * ز سهراب و رستم سرايم سخن

سهراب

سهراب

[ آغاز داستان سهراب ]

[ آغاز داستان سهراب ]

اگر تند بادى برايد ز كنج * به خاك افگند نارسيده ترنج

ستمكاره خوانيمش ار دادگر * هنرمند دانيمش ار بىهنر

اگر مرگ دادست بيداد چيست * ز داد اين همه بانگ و فرياد چيست

ازين راز جان تو آگاه نيست * بدين پرده اندر ترا راه نيست

همه تا در آز رفته فراز * بكس بر نشد اين در راز باز

برفتن مگر بهتر آيدش جاى * چو آرام يابد بديگر سراى

دم مرگ چون آتش هولناك * ندارد ز برنا و فرتوت باك

درين جاى رفتن نه جاى درنگ * بر اسپ فنا گر كشد مرگ تنگ

چنان دان كه دادست و بيداد نيست * چو داد آمدش جاى فرياد نيست

جوانى و پيرى بنزديك مرگ * يكى دان چو اندر بدن نيست برگ

دل از نور ايمان گر آگندهء * ترا خامشى به كه تو بندهء

برين كار يزدان ترا راز نيست * اگر جانت با ديو انباز نيست

بگيتى دران كوش چون بگذرى * سرانجام نيكى بر خود برى

كنون رزم سهراب رانم نخست * ازان كين كه او با پدر چون بجست

[ آمدن رستم به نخجيرگاه ]

[ آمدن رستم به نخجيرگاه ]

ز گفتار دهقان يكى داستان * بپيوندم از گفتهء باستان

ز موبد برين گونه بر داشت ياد * كه رستم يكى روز از بامداد

غمى بد دلش ساز نخچير كرد * كمر بست و تركش پر از تير كرد

سوى مرز توران چو بنهاد روى * چو شير دژاگاه نخچير جوى

چو نزديكى مرز توران رسيد * بيابان سراسر پر از گور ديد

بر افروخت چون گل رخ تاج بخش * بخنديد و ز جاى بركند رخش