شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٧١

[ گريختن افراسياب از رزمگاه ]

زواره پديدار بد جنگجوى * به دو تيز الكوس بنهاد روى

گمانى چنان برد كو رستمست * بدانست كز تخمهء نير مست

زواره بر آويخت با او بهم * چو پيل سرافراز و شير دژم

سنان دار نيزه به دو نيم كرد * دل شير جنگى پر از بيم كرد

بزد دست و تيغ از ميان بر كشيد * ز گرد سران شد زمين ناپديد

ز كين آوران تيغ بر هم شكست * سوى گرز بردند چون باد دست

بينداخت الكوس گرزى چو كوه * كه از بيم او شد زواره ستوه

بزين اندر از زخم بىتوش گشت * ز اسپ اندر افتاد و بيهوش گشت

فرود آمد الكوس تنگ از برش * همى خواست از تن بريدن سرش

چو رستم برادر بر انگونه ديد * بكردار آتش سوى او دويد

بالكوس بر زد يكى بانگ تند * كجا دست شد سست و شمشير كند

چو الكوس آواى رستم شنيد * دلش گفتى از پوست آمد پديد

بزين اندر آمد بكردار باد * ز مردى بدل در نيامدش ياد

به دو گفت رستم كه چنگال شير * نپيمودهء زان شدستى دلير

زواره به درد از بر زين نشست * پر از خون تن و تيغ مانده بدست

برآويخت الكوس با پيل تن * بپوشيد بر زين توزى كفن

يكى نيزه زد بر كمربند اوى * ز دامن نشد دور پيوند اوى

تهمتن يكى نيزه زد بر برش * به خون جگر غرقه شد مغفرش

بنيزه هميدون ز زين بر گرفت * دو لشكر بمانده به دو در شگفت

زدش بر زمين همچو يك لخت كوه * پر از بيم شد جان توران گروه

برين همنشان هفت گرد دلير * كشيدند شمشير برسان شير

پس پشت ايشان دلاور سران * نهادند بر كتف گرز گران

چنان بر گرفتند لشكر ز جاى * كه پيدا نيامد همى سر ز پاى

بكشتند چندان ز جنگ آوران * كه شد خاك لعل از كران تا كران

فگنده چو پيلان بهر جاى بر * چه با تن چه بىتن جدا كرده سر

به آوردگه جاى گشتن نماند * سپه را ره بر گذشتن نماند

[ گريختن افراسياب از رزمگاه ]

[ گريختن افراسياب از رزمگاه ]

تهمتن برانگيخت رخش از شتاب * پس پشت جنگ آور افراسياب

چنين گفت با رخش كاى نيك يار * مكن سستى اندر گه كارزار

كه من شاه را بر تو بىجان كنم * به خون سنگ را رنگ مرجان كنم

چنان گرم شد رخش آتش گهر * كه گفتى بر آمد ز پهلوش پر

ز فتراك بگشاد رستم كمند * همى خواست آورد او را ببند

به ترك اندر افتاد خم ّ دوال * سپهدار تركان بدزديد يال

و ديگر كه زير اندرش بادپاى * بكردار آتش بر آمد ز جاى

بجست از كمند گو پيل تن * دهن خشك و ز رنج پر آب تن

ز لشكر هرانكس كه بد جنگ ساز * دو بهره نيامد بخرگاه باز

اگر كشته بودند اگر خسته تن * گرفتار در دست آن انجمن