شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٧٠

[ رزم الكوس ]

چنين تا بنزديكىء پل رسيد * چو آمد درفش جفا پيشه ديد

كه بگذشته بود او ازين روى آب * بپيش سپاه اندر افراسياب

تهمتن بپوشيد ببر بيان * نشست از بر ژنده پيل ژيان

چو در جوشن افراسيابش بديد * تو گفتى كه هوش از دلش بر پريد

ز چنگ و بر و بازو و يال او * به گردن برآورده گوپال او

چو طوس و چو گودرز نيزه گذار * چو گرگين و چون گيو گرد و سوار

چو بهرام و چون زنگهء شاوران * چو فرهاد و برزين جنگ آوران

چنين لشكرى سرفرازان جنگ * همه نيزه و تيغ هندى بچنگ

همه يك سر از جاى برخاستند * بسان پلنگان بياراستند

بدان گونه شد گيو در كارزار * چو شيرى كه گم كرده باشد شكار

پس و پيش هر سو همى كوفت گرز * دو تا كرد بسيار بالاى برز

رميدند ازو رزمسازان چين * بشد خيره سالار توران زمين

ز رستم بترسيد افراسياب * نكرد ايچ بر كينه جستن شتاب

پس لشكر اندر همى راند گرم * گوان را ز لشكر همى خواند نرم

ز توران فراوان سران كشته شد * سر بخت گردنكشان گشته شد

ز پيران بپرسيد افراسياب * كه اين دشت رزمست گر جاى خواب

كه در رزم جستن دليران بديم * سگالش گرفتيم و شيران بديم

كنون دشت روباه بينم همى * ز رزم آز كوتاه بينم همى

ز مردان توران خنيده تويى * جهان جوى و هم رزمديده تويى

سنان را بتندى يكى برگراى * برو زود زيشان بپرداز جاى

چو پيروزگر باشى ايران تراست * تن پيل و چنگال شيران تراست

چو پيران ز افراسياب اين شنيد * چو از باد آتش دلش بر دميد

بسيچيد با نامور ده هزار * ز تركان دليران خنجر گذار

چو آتش بيامد بر پيل تن * كزو بود نيروى جنگ و شكن

تهمتن بلبها برآورده كف * تو گفتى كه بستد ز خورشيد تف

بر انگيخت اسپ و بر آمد خروش * بران سان كه دريا بر آيد به جوش

سپر بر سر و تيغ هندى بمشت * ازان نامداران دو بهره بكشت

[ رزم الكوس ]

[ رزم الكوس ]

نگه كرد افراسياب از كران * چنين گفت با نامور مهتران

كه گر تا شب اين جنگ هم زين نشان * ميان دليران و گردنكشان

بماند نماند سوارى بجاى * نبايست كردن بدين رزم راى

بپرسيد كالكوس جنگى كجاست * كه چندين همى رزم شيران بخواست

بمستى همى گيو را خواستى * همه جنگ با رستم آراستى

هميشه از ايران بدى ياد اوى * كجا شد چنان آتش و باد اوى

بالكوس رفت آگهى زين سخن * كه سالار توران چه افگند بن

بر انگيخت الكوس شبرنگ را * به خون شسته بد بىگمان چنگ را

برون رفت با او ز لشكر سوار * ز مردان جنگى فزون از هزار

همه با سنان سر افشان شدند * ابا جوشن و گرز و خفتان شدند