شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٦٧

[ داستان جنگ هفت گردان ]

كه تا ماه و خورشيد را بنگرد * ستاره يكايك همى بشمرد

همان كن كه بيدار شاهان كنند * ستاينده و نيك خواهان كنند

جز از بندگى پيش يزدان مجوى * مزن دست در نيك و بد جز بدوى

چنين داد پاسخ كه از راستى * نيايد به كار اندرون كاستى

همى داد گفتى و بيداد نيست * ز نام تو جان من آزاد نيست

فرو ماند كاوس و تشوير خورد * ازان نامداران روز نبرد

بسيچيد و اندر عمارى نشست * پشيمانى و درد بودش بدست

چو آمد بر تخت و گاه بلند * دلش بود زان كار مانده نژند

چهل روز بر پيش يزدان بپاى * بپيمود خاك و بپرداخت جاى

همى ريخت از ديدگان آب زرد * همى از جهان آفرين ياد كرد

ز شرم از در كاخ بيرون نرفت * همى پوست گفتى بروبر بكفت

همى ريخت از ديده پالوده خون * همى خواست آمرزش رهنمون

ز شرم دليران منش كرد پست * خرام و در بار دادن ببست

پشيمان شد و درد بگزيد و رنج * نهاده ببخشيد بسيار گنج

همى رخ بماليد بر تيره خاك * نيايش كنان پيش يزدان پاك

چو بگذشت يك چند گريان چنين * ببخشود بر وى جهان آفرين

يكى داد نو ساخت اندر جهان * كه تابنده شد بر كهان و مهان

جهان گفتى از داد ديبا شدست * همان شاه بر گاه زيبا شدست

ز هر كشورى نامور مهترى * كه بر سر نهادى بلند افسرى

بدرگاه كاوس شاه آمدند * و زان سر كشيدن به راه آمدند

زمانه چنان شد كه بود از نخست * به آب وفا روى خسرو بشست

همه مهتران كهتر او شدند * پرستنده و چاكر او شدند

كجا پادشا دادگر بود و بس * نيازش نيايد بفريادرس

بدين داستان گفتم آنكم شنود * كنون رزم رستم ببايد سرود

چه گفت آن سراينده مرد دلير * كه ناگه بر آويخت با نرّه شير

كه گر نام مردى بجويى همى * رخ تيغ هندى بشويى همى

ز بدها نبايدت پرهيز كرد * كه پيش آيدت روز ننگ و نبرد

زمانه چو آمد بتنگى فراز * هم از تو نگردد به پرهيز باز

چو همره كنى جنگ را با خرد * دليرت ز جنگ آوران نشمرد

خرد را و دين را رهى ديگرست * سخنهاى نيكو به بند اندرست

كنون از ره رستم جنگجوى * يكى داستانست با رنگ و بوى

شنيدم كه روزى گو پيل تن * يكى سور كرد از در انجمن

بجايى كجا نام او بد نوند * به دو اندرون كاخهاى بلند

كجا آذر تيز برزين كنون * بدانجا فرو زد همى رهنمون

بزرگان ايران بدان بزمگاه * شدند انجمن نامور يك سپاه

چو طوس و چو گودرز كشوادگان * چو بهرام و چون گيو آزادگان