شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٦٥

[ گمراه كردن اهريمن كاوس را و به آسمان رفتن كاوس ]

ببستند اسپان جنگى بدوى * هم اشتر عمارى كش و راه جوى

دو خانه دگر ز آبگينه بساخت * زبرجد بهر جايش اندر نشاخت

چنان ساخت جاى خرام و خورش * كه تن يابد از خوردنى پرورش

دو خانه ز بهر سليح نبرد * بفرمود كز نقرهء خام كرد

يكى كاخ زرّين ز بهر نشست * بر آورد و بالاش داده دو شست

نبودى تموز ايچ پيدا ز دى * هوا عنبرين بود و بارانش مى

بايوانش ياقوت برده به كار * ز پيروزه كرده بروبر نگار

همه ساله روشن بهاران بدى * گلان چون رخ غمگساران بدى

ز درد و غم و رنج دل دور بود * بدى را تن ديو رنجور بود

بخواب اندر آمد بد روزگار * ز خوبى و از داد آموزگار

برنجش گرفتار ديوان بدند * ز بادافرهء او غريوان بدند

[ گمراه كردن اهريمن كاوس را و به آسمان رفتن كاوس ]

[ گمراه كردن اهريمن كاوس را و به آسمان رفتن كاوس ]

چنان بد كه ابليس روزى پگاه * يكى انجمن كرد پنهان ز شاه

بديوان چنين گفت كامروز كار * برنج و بسختيست با شهريار

يكى ديو بايد كنون نغز دست * كه داند ز هر گونه راى و نشست

شود جان كاوس بىره كند * بديوان برين رنج كوته كند

بگرداندش سر ز يزدان پاك * فشاند بر آن فرّ زيباش خاك

شنيدند و بر دل گرفتند ياد * كس از بيم كاوس پاسخ نداد

يكى ديو دژخيم بر پاى خاست * چنين گفت كين چرب دستى مراست

غلامى بياراست از خويشتن * سخن گوى و شايستهء انجمن

همى بود تا يك زمان شهريار * ز پهلو برون شد ز بهر شكار

بيامد بر او زمين بوس داد * يكى دستهء گل بكاوس داد

چنين گفت كين فرّ زيباى تو * همى چرخ گردان سزد جاى تو

بكام تو شد روى گيتى همه * شبانى و گردنكشان چون رمه

يكى كار ماندست كاندر جهان * نشان تو هرگز نگردد نهان

چه دارد همى آفتاب از تو راز * كه چون گردد اندر نشيب و فراز

چگونست ماه و شب و روز چيست * برين گردش چرخ سالار كيست

دل شاه ازان ديو بىراه شد * روانش ز انديشه كوتاه شد

گمانش چنان شد كه گردان سپهر * بگيتى مر او را نمودست چهر

ندانست كين چرخ را مايه نيست * ستاره فراوان و ايزد يكيست

همه زير فرمانش بيچاره‌اند * كه با سوزش و جنگ و پتياره‌اند

جهان آفرين بىنيازست ازين * ز بهر تو بايد سپهر و زمين

پر انديشه شد جان آن پادشا * كه تا چون شود بىپر اندر هوا

ز دانندگان بس بپرسيد شاه * كزين خاك چندست تا چرخ ماه

ستاره شمر گفت و خسرو شنيد * يكى كژّ و ناخوب چاره گزيد

بفرمود پس تا بهنگام خواب * برفتند سوى نشيم عقاب

ازان بچّه بسيار برداشتند * بهر خانهء بر دو بگذاشتند