شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٦٣

[ پيغام فرستادن كاوس به نزديك قيصر روم و افراسياب ]

بسودابه فرمود كاندر نشين * نشست و بخورشيد كرد آفرين

بلشكرگه آورد لشكر ز شهر * ز گيتى برين گونه جويند بهر

سپاهش فزون شد ز سيصد هزار * زره دار و برگستوانور سوار

برو انجمن شد ز بربر سوار * ز مصر و ز هاماوران صد هزار

بيامد گران لشكرى بربرى * سواران جنگ آور لشكرى

[ پيغام فرستادن كاوس به نزديك قيصر روم و افراسياب ]

[ پيغام فرستادن كاوس به نزديك قيصر روم و افراسياب ]

فرستاده شد نزد قيصر ز شاه * سوارى كه اندر نور ديد راه

بفرمود كز نامداران روم * كسى كو بنازد بران مرز و بوم

جهان ديده بايد عنان دار كس * سنان و سپر بايدش يار بس

چنين لشكرى بايد از مرز روم * كه آيند با من بآباد بوم

پس آگاهى آمد ز هاماوران * بدشت سواران نيزه‌وران

كه رستم بمصر و ببربر چه كرد * بران شهرياران بروز نبرد

دليرى بجستند گرد و سوار * عنان پيچ و مرد افگن و نيزه دار

نوشتند نامه يكى مردوار * سخنهاى شايسته و آبدار

كه ما شاه را چاكر و بنده‌ايم * بفرمان و رايش همه زنده‌ايم

چو از گرگساران بيامد سپاه * كه جويند گاه سرافراز شاه

دل ما شد از كار ايشان به درد * كه دلشان چنين برترى ياد كرد

همى تاج او خواست افراسياب * ز راه خرد سرش گشته شتاب

برفتيم با نيزه‌هاى دراز * برو تلخ كرديم آرام و ناز

از يشان و از ما بسى كشته شد * زمانه بهر نيك و بد گشته شد

كنون كآمد از كار او آگهى * كه تازه شد آن تخت شاهنشهى

همه نامداران شمشير زن * برين كينه گه بر شدند انجمن

چو شه بر گرايد ز بربر عنان * به گردن بر آريم يك سر سنان

زمين كوه تا كوه پر خون كنيم * ز دشمن بيابان چو جيحون كنيم

فرستاده تازى بر افگند و رفت * ببربرستان روى بنهاد و تفت

چو نامه بر شاه ايران رسيد * بران گونه گفتار بايسته ديد

از يشان پسند آمدش كار كرد * بافراسياب آن زمان نامه كرد

كه ايران بپرداز و بيشى مجوى * سر ما شد از تو پر از گفت و گوى

ترا شهر توران بسندست خود * بخيره همى دست يازى ببد

فزونى مجوى ار شدى بىنياز * كه درد آردت پيش رنج دراز

ترا كهترى كار بستن نكوست * نگه داشتن بر تن خويش پوست

ندانى كه ايران نشست منست * جهان سربسر زير دست منست

پلنگ ژيان گر چه باشد دلير * نيارد شدن پيش چنگال شير

چو آگاهى آمد بافراسياب * سرش پر ز كين گشت و دل پر شتاب

فرستاد پاسخش كين گفت و گوى * نزيبد جز از مردم زشت‌خوى

ترا گر سزا بودى ايران بدان * نيازت نبودى بمازندران

چنين گفت كايران دو رويه مراست * ببايد شنيدن سخنهاى راست