شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٦

[ تباه شدن روزگار جمشيد ]

ز هر گوشت از مرغ و از چارپاى * خورشگر بياورد يك يك بجاى

بخونش بپرورد بر سان شير * بدان تا كند پادشا را دلير

سخن هر چه گويدش فرمان كند * بفرمان او دل گروگان كند

خورش زردهء خايه دادش نخست * بدان داشتش يك زمان تندرست

بخورد و برو آفرين كرد سخت * مزه يافت خواندش ورا نيك بخت

چنين گفت ابليس نيرنگ ساز * كه شادان زى اى شاه گردن فراز

كه فردات ازان گونه سازم خورش * كزو باشدت سر بسر پرورش

برفت و همه شب سگالش گرفت * كه فردا ز خوردن چه سازد شگفت

خورشها ز كبك و تذرو سپيد * بسازيد و آمد دلى پر اميد

شه تازيان چون بنان دست برد * سر كم خرد مهر او را سپرد

سيم روز خوان را بمرغ و بره * بياراستش گونه‌گون يك سره

بروز چهارم چو بنهاد خوان * خورش ساخت از پشت گاو جوان

به دو اندرون زعفران و گلاب * همان سال خورده مى و مشك ناب

چو ضحاك دست اندر آورد و خورد * شگفت آمدش زان هشيوار مرد

به دو گفت بنگر كه از آرزوى * چه خواهى بگو با من اى نيك خوى

خورشگر به دو گفت كاى پادشا * هميشه بزى شاد و فرمان روا

مرا دل سراسر پر از مهر تست * همه توشهء جانم از چهر تست

يكى حاجتستم بنزديك شاه * و گر چه مرا نيست اين پايگاه

كه فرمان دهد تا سر كتف اوى * ببوسم به دو بر نهم چشم و روى

چو ضحاك بشنيد گفتار اوى * نهانى ندانست بازار اوى

به دو گفت دارم من اين كام تو * بلندى بگيرد ازين نام تو

بفرمود تا ديو چون جفت او * همى بوسه داد از بر سفت او

ببوسيد و شد بر زمين ناپديد * كس اندر جهان اين شگفتى نديد

دو مار سيه از دو كتفش برست * غمى گشت و از هر سوى چاره جست

سرانجام ببريد هر دو ز كفت * سزد گر بمانى بدين در شگفت

چو شاخ درخت آن دو مار سياه * بر آمد دگر باره از كتف شاه

پزشكان فرزانه گرد آمدند * همه يك بيك داستانها زدند

ز هر گونه نيرنگها ساختند * مر آن درد را چاره نشناختند

بسان پزشكى پس ابليس تفت * بفرزانگى نزد ضحاك رفت

به دو گفت كين بودنى كار بود * بمان تا چه گردد نبايد درود

خورش ساز و آرامشان ده بخورد * نبايد جزين چارهء نيز كرد

بجز مغز مردم مده‌شان خورش * مگر خود بميرند ازين پرورش

نگر تا كه ابليس ازين گفت‌گوى * چه كرد و چه خواست اندرين جستجوى

مگر تا يكى چاره سازد نهان * كه پردخته گردد ز مردم جهان

[ تباه شدن روزگار جمشيد ]

[ تباه شدن روزگار جمشيد ]

از آن پس بر آمد ز ايران خروش * پديد آمد از هر سوى جنگ و جوش

سيه گشت رخشنده روز سپيد * گسستند پيوند از جمّشيد