شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٥٩

[ تاخته كردن افراسياب بر ايران زمين ]

همى بود يك هفته با مى بدست * خوش و خرّم آمدش جاى نشست

شب و روز بر پيش چون كهتران * ميان بسته بد شاه هاماوران

ببسته همه لشكرش را ميان * پرستنده بر پيش ايرانيان

بدين گونه تا يك سر ايمن شدند * ز چون و چرا و نهيب و گزند

همه گفته بودند و آراسته * سگاليده از جاى برخاسته

ز بربر برين گونه آگه شدند * سگالش چنين بود همره شدند

شبى بانگ بوق آمد و تاختن * كسى را نبد آرزو ساختن

ز بربرستان چون بيامد سپاه * بهاماوران شاد دل گشت شاه

گرفتند ناگاه كاوس را * چو گودرز و چون گيو و چون طوس را

چه گويد درين مردم پيش بين * چه دانى تو اى كاردان اندرين

چو پيوستهء خون نباشد كسى * نبايد برو بودن ايمن بسى

بود نيز پيوسته خونى كه مهر * ببرّد ز تو تا بگرددت چهر

چو مهر كسى را بخواهى ستود * ببايد بسود و زيان آزمود

پسر گر بجاه از تو برتر شود * هم از رشك مهر تو لاغر شود

چنين است گيهان ناپاك راى * بهر باد خيره بجنبد ز جاى

چو كاوس بر خيرگى بسته شد * بهاماوران راى پيوسته شد

يكى كوه بودش سر اندر سحاب * بر آوردهء ايزد از قعر آب

يكى دژ بر آورده از كوهسار * تو گفتى سپهرستش اندر كنار

بدان دژ فرستاد كاوس را * همان گيو و گودرز و هم طوس را

همان مهتران دگر را به بند * ابا شاه كاوس در دژ فگند

ز گردان نگهبان دژ شد هزار * همه نامداران خنجر گذار

سراپردهء او بتاراج داد * به پر مايگان بدره و تاج داد

برفتند پوشيده رويان دو خيل * عمارى يكى در ميانش جليل

كه سودابه را باز جاى آورند * سراپرده را زير پاى آورند

چو سودابه پوشيدگان را بديد * ز بر جامهء خسروى بردريد

بمشكين كمند اندر آويخت چنگ * بفندق گلان را به خون داد رنگ

بديشان چنين گفت كين كاركرد * ستوده ندارند مردان مرد

چرا روز جنگش نكردند بند * كه جامش زره بود و تختش سمند

سپهدار چون گيو و گودرز و طوس * بدرّيد دلتان ز آواى كوس

همى تخت زرّين كمينگه كنيد * ز پيوستگى دست كوته كنيد

فرستادگان را سگان كرد نام * همى ريخت خونابه بر گل مدام

جدايى نخواهم ز كاوس گفت * و گر چه لحد باشد او را نهفت

چو كاوس را بند بايد كشيد * مرا بىگنه سر ببايد بريد

بگفتند گفتار او با پدر * پر از كين شدش سر پر از خون جگر

به حصنش فرستاد نزديك شوى * جگر خسته از غم به خون شسته روى

نشستش بيك خانه با شهريار * پرستنده او بود و هم غمگسار

چو بسته شد آن شاه ديهيم جوى * سپاهش بايران نهادند روى