شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٥٨

[ گرفتن شاه هاماوران كاوس را ]

كسى كو بود شهريار جهان * بر و بوم خواهد همى از مهان

ز پيوند با او چرايى دژم * كسى نشمرد شادمانى بغم

بدانست سالار هاماوران * كه سودابه را آن نيامد گران

فرستادهء شاه را پيش خواند * و زان نامدارانش برتر نشاند

ببستند بندى بر آيين خويش * بران سان كه بود آن زمان دين خويش

بيك هفته سالار هاماوران * همى ساخت آن كار با مهتران

بياورد پس خسرو خسته دل * پرستنده سيصد عمارى چهل

هزار استر و اسپ و اشتر هزار * ز ديبا و دينار كردند بار

عمارى به ماه نو آراسته * پس پشت و پيش اندرون خواسته

يكى لشكر آراسته چون بهشت * تو گفتى كه روى زمين لاله كشت

چو آمد بنزديك كاوس شاه * دل آرام با زيب و با فرّ و جاه

دو ياقوت خندان دو نرگس دژم * ستون دو ابر و چو سيمين قلم

نگه كرد كاوس و خيره بماند * بسودابه بر نام يزدان بخواند

يكى انجمن ساخت از بخردان * ز بيدار دل پير سر موبدان

سزا ديد سودابه را جفت خويش * ببستند عهدى بر آيين و كيش

[ گرفتن شاه هاماوران كاوس را ]

[ گرفتن شاه هاماوران كاوس را ]

غمى بد دل شاه هاماوران * ز هر گونهء چاره جست اندران

چو يك هفته بگذشت هشتم پگاه * فرستاده آمد به نزديك شاه

كه گر شاه بيند كه مهمان خويش * بيايد خرامان به ايوان خويش

شود شهر هاماوران ارجمند * چو بينند رخشنده گاه بلند

بدين گونه با او همى چاره جست * نهان بند او بود رايش درست

مگر شهر و دختر بماند بدوى * نباشدش بر سر يكى باژجوى

بدانست سودابه راى پدر * كه با سور پرخاش دارد بسر

بكاوس كى گفت كين راى نيست * ترا خود بهاماوران جاى نيست

ترا بىبهانه بچنگ آورند * نبايد كه با سور جنگ آورند

ز بهر منست اين همه گفت و گوى * ترا زين شدن انده آيد به روى

ز سودابه گفتار باور نكرد * نيامدش زيشان كسى را بمرد

بشد با دليران و كند آوران * بمهمانىء شاه هاماوران

يكى شهر بد شاه را شاهه نام * همه از در جشن و سور و خرام

بدان شهر بودش سراى و نشست * همه شهر سرتاسر آذين ببست

چو در شاهه شد شاه گردن فراز * همه شهر بردند پيشش نماز

همه گوهر و زعفران ريختند * بدينار و عنبر بر آميختند

به شهر اندر آواى رود و سرود * بهم بر كشيدند چون تار و پود

چو ديدش سپهدار هاماوران * پياده شدش پيش با مهتران

ز ايوان سالار تا پيش در * همه در و ياقوت باريد و زر

بزرّين طبقها فرو ريختند * بسر مشك و عنبر همى بيختند

بكاخ اندرون تخت زرّين نهاد * نشست از بر تخت كاوس شاد