شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٥٧

[ به زن خواستن كاوس سودابه دختر شاه هاماوران را ]

كه يك سر همه در پناه منيد * پرستندهء تاج و گاه منيد

[ به زن خواستن كاوس سودابه دختر شاه هاماوران را ]

[ به زن خواستن كاوس سودابه دختر شاه هاماوران را ]

ازان پس بكاوس گوينده گفت * كه او دخترى دارد اندر نهفت

كه از سرو بالاش زيباترست * ز مشك سيه بر سرش افسرست

به بالا بلند و بگيسو كمند * زبانش چو خنجر لبانش چو قند

بهشتيست آراسته پر نگار * چو خورشيد تابان بخرم بهار

نشايد كه باشد بجز جفت شاه * چه نيكو بود شاه را جفت ماه

بجنبيد كاوس را دل ز جاى * چنين داد پاسخ كه اينست راى

گزين كرد شاه از ميان گروه * يكى مرد بيدار دانش پژوه

گرانمايه و گرد و مغزش گران * بفرمود تا شد بهاماوران

[ چنين گفت رايش به من تازه كن * بياراى مغزش بشيرين سخن ]

بگويش كه پيوند ما در جهان * بجويند كار آزموده مهان

كه خورشيد روشن ز تاج منست * زمين پايهء تخت عاج منست

هرانكس كه در سايهء من پناه * نيابد از و كم شود پايگاه

كنون با تو پيوند جويم همى * رخ آشتى را بشويم همى

پس پردهء تو يكى دخترست * شنيدم كه گاه مرا در خورست

كه پاكيزه تخمست و پاكيزه تن * ستوده بهر شهر و هر انجمن

چو داماد يا بى چو پور قباد * چنان دان كه خورشيد داد تو داد

بشد مرد بيدار روشن روان * بنزديك سالار هاماوران

زبان كرد گويا و دل كرد گرم * بياراست لب را بگفتار نرم

ز كاوس دادش فراوان سلام * ازان پس بگفت آنچ بود از پيام

چو بشنيد ازو شاه هاماوران * دلش گشت پر درد و سر شد گران

همى گفت هر چند كو پادشاست * جهاندار و پيروز و فرمان رواست

مرا در جهان اين يكى دخترست * كه از جان شيرين گرامىترست

فرستاده را گر كنم سرد و خوار * ندارم پى و مايهء كارزار

همان به كه اين درد را نيز چشم * بپوشيم و بر دل بخوابيم خشم

چنين گفت با مرد شيرين سخن * كه سر نيست اين آرزو را نه بن

همى خواهد از من گرامى دو چيز * كه آن را سه ديگر ندانيم نيز

مرا پشت گرمى بد از خواسته * به فرزند بودم دل آراسته

به من زين سپس جان نماند همى * وگر شاه ايران ستاند همى

سپارم كنون هرچ خواهد بدوى * نتابم سر از راى و فرمان اوى

غمى گشت و سودابه را پيش خواند * ز كاوس با او سخنها براند

به دو گفت كز مهتر سر فراز * كه هست از مهى و بهى بىنياز

فرستادهء چرب‌گوى آمدست * يكى نامه چون زند و استا بدست

همى خواهد از من كه بىكام من * ببرّد دل و خواب و آرام من

چه گويى تو اكنون هواى تو چيست * بدين كار بيدار راى تو چيست

به دو گفت سودابه زين چاره نيست * ازو بهتر امروز غمخواره نيست