شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٥٣

[ باز آمدن كاوس به ايران زمين و گسى كردن رستم را ]

به دو گفت ار ايدونك پيدا شوى * بگردى ازين تنبل و جادوى

و گرنه به گرز و بتيغ و تبر * ببرّم همه سنگ را سر بسر

چو بشنيد شد چون يكى پاره ابر * بسر برش پولاد و بر تنش گبر

تهمتن گرفت آن زمان دست اوى * بخنديد و زى شاه بنهاد روى

چنين گفت كاوردم ان لخت كوه * ز بيم تبر شد بچنگم ستوه

برويش نگه كرد كاوس شاه * نديدش سزاوار تخت و كلاه

و زان رنجهاى كهن ياد كرد * دلش خسته شد سر پر از باد كرد

بدژخيم فرمود تا تيغ تيز * بگيرد كند تنش را ريز ريز

بلشكرگهش كس فرستاد زود * بفرمود تا خواسته هرچ بود

ز گنج و ز تخت و ز در و گهر * ز اسپ و سليح و كلاه و كمر

نهادند هر جاى چون كوه كوه * برفتند لشكر همه هم گروه

سزاوار هر كس ببخشيد گنج * بويژه كسى كش فزون بود رنج

ز ديوان هر آن كس كه بد ناسپاس * و ز ايشان دل انجمن پر هراس

بفرمودشان تا بريدند سر * فگندند جايى كه بد رهگذر

و ز آن پس بيامد بجاى نماز * همى گفت با داور پاك راز

بيك هفته بر پيش يزدان پاك * همى با نيايش بپيمود خاك

بهشتم در گنجها كرد باز * ببخشيد بر هر كه بودش نياز

همى گشت يك هفته زين گونه نيز * ببخشيد آن را كه بايست چيز

سيم هفته چون كارها گشت راست * مى و جام ياقوت و ميخواره خواست

بيك هفته با ويژگان مى بچنگ * بمازندران كرد زان پس درنگ

تهمتن چنين گفت با شهريار * كه هر گونهء مردم آيد به كار

مرا اين هنرها ز اولاد خاست * كه بر هر سويى راه بنمود راست

بمازندران دارد اكنون اميد * چنين دادمش راستى را نويد

كنون خلعت شاه بايد نخست * يكى عهد و مهرى بروبر درست

كه تا زنده باشد بمازندران * پرستش كنندش همه مهتران

چو بشنيد گفتار خسرو پرست * ببر زد جهاندار بيدار دست

ز مازندران مهتران را بخواند * ز اولاد چندى سخنها براند

سپرد آن زمان تخت شاهى بدوى * و زان جا سوى پارس بنهاد روى

[ باز آمدن كاوس به ايران زمين و گسى كردن رستم را ]

[ باز آمدن كاوس به ايران زمين و گسى كردن رستم را ]

چو كاوس در شهر ايران رسيد * ز گرد سپه شد هوا ناپديد

بر آمد همى تا بخورشيد جوش * زن و مرد شد پيش او با خروش

همه شهر ايران بياراستند * مى و رود و رامشگران خواستند

جهان سربسر نو شد از شاه نو * ز ايران بر آمد يكى ماه نو

چو بر تخت بنشست پيروز و شاد * در گنجهاى كهن برگشاد

ز هر جاى روزى دهان را بخواند * بديوان دينار دادن نشاند

بر آمد خروش از در پيل تن * بزرگان لشكر شدند انجمن

همه شادمان نزد شاه آمدند * بران نامور پيشگاه آمدند