شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٥١

[ جنگ كاوس با شاه مازندران ]

يكى بر گراييد رستم عنان * بر شاه شد تاب داده سنان

كه دستور باشد مرا شهريار * شدن پيش اين ديو ناسازگار

به دو گفت كاوس كين كار تست * از ايران نخواهد كس اين جنگ جست

چو بشنيد ازو اين سخن پهلوان * بيامد بكردار شير ژيان

بر انگيخت رخش دلاور ز جاى * بچنگ اندرون نيزهء سرگراى

بآورد گه رفت چون پيل مست * يكى پيل زير اژدهايى بدست

عنان را بپيچيد و بر خاست گرد * ز بانگش بلرزيد دشت نبرد

بجويان چنين گفت كاى بد نشان * بيفگنده نامت ز گردنكشان

كنون بر تو بر جاى بخشايش است * نه هنگام آورد و آرامش است

بگريد ترا آنك زاينده بود * فزاينده بود ار گزاينده بود

به دو گفت جويان كه ايمن مشو * ز جويان و از خنجر سر در و

كه اكنون بدرّد جگر مادرت * بگريد بدين جوشن و مغفرت

چو آواز جويان برستم رسيد * خروشى چو شير ژيان بركشيد

پس پشت او اندر آمد چو گرد * سنان بر كمربند او راست كرد

بزد نيزه بر بند درع و زره * زره را نماند ايچ بند و گره

ز زينش جدا كرد و برداشتش * چو بر بابزن مرغ برگاشتش

بينداخت از پشت اسپش به خاك * دهان پر ز خون و زره چاك چاك

دليران و گردان مازندران * بخيره فرو ماندند اندران

سپه شد شكسته دل و زرد روى * بر آمد ز آوردگه گفت و گوى

بفرمود سالار مازندران * بيك سر سپاه از كران تا كران

كه يك سر بتازيد و جنگ آوريد * همه رسم و راه پلنگ آوريد

بر آمد ز هر دو سپه بوق و كوس * هوا نيلگون شد زمين آبنوس

چو برق درخشنده از تيره ميغ * همى آتش افروخت از گرز و تيغ

هوا گشت سرخ و سياه و بنفش * ز بس نيزه و گونه گونه درفش

زمين شد بكردار درياى قير * همه موجش از خنجر و گرز و تير

دوان بادپايان چو كشتى بر آب * سوى غرق دارند گويى شتاب

همى گرز باريد بر خود و ترگ * چو باد خزان بارد از بيد برگ

بيك هفته دو لشكر نامجوى * به روى اندر آورده بودند روى

بهشتم جهاندار كاوس شاه * ز سر بر گرفت آن كيانى كلاه

بپيش جهاندار گيهان خداى * بيامد همى بود گريان بپاى

ازان پس بماليد بر خاك روى * چنين گفت كاى داور راست گوى

برين نرّه ديوان بىبيم و باك * تويى آفرينندهء آب و خاك

مرا ده تو پيروزى و فرّهى * به من تازه كن تخت شاهنشهى

بپوشيد ازان پس بمغز سرش * بيامد بر نامور لشكرش

خروش آمد و نالهء كرّ ناى * بجنبيد چون كوه لشكر ز جاى

سپهبد بفرمود تا گيو و طوس * به پشت سپاه اندر آرند كوس

چو گودرز با زنگهء شاوران * چو رهّام و گرگين جنگ آوران