شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٥٠

[ جنگ كاوس با شاه مازندران ]

چو من تنگ روى اندر آرم به روى * سرآيد شما را همه گفت و گوى

نگه كرد رستم بروشن روان * بشاه و سپاه و رد و پهلوان

نيامدش با مغز گفتار اوى * سرش تيزتر شد به پيكار اوى

تهمتن چو برخاست كايد به راه * بفرمود تا خلعت آرند شاه

نپذرفت ازو جامه و اسپ و زر * كه ننگ آمدش زان كلاه و كمر

بيامد دژم از بر گاه اوى * همه تيره ديد اختر و ماه اوى

برون آمد از شهر مازندران * سرش گشته بُد زان سخنها گران

چو آمد بنزديك شاه اندرون * دل كينه دارش پر از جوش خون

ز مازندران هرچ ديد و شنيد * همه كرد بر شاه ايران پديد

و زان پس و را گفت منديش هيچ * دليرى كن و رزم ديوان بسيچ

دليران و گردان ان انجمن * چنان دان كه خوارند بر چشم من

چو رستم ز مازندران گشت باز * شه اندر زمان رزم را كرد ساز

سراپرده از شهر بيرون كشيد * سپه را همه سوى هامون كشيد

سپاهى كه خورشيد شد ناپديد * چو گرد سياه از ميان بردميد

نه دريا پديد و نه هامون و كوه * زمين آمد از پاى اسپان ستوه

همى راند لشكر بران سان دمان * نجست ايچ هنگام رفتن زمان

چو آگاهى آمد بكاوس شاه * كه تنگ اندر آمد ز ديوان سپاه

بفرمود تا رستم زال زر * نخستين بران كينه بندد كمر

بطوس و بگودرز كشوادگان * بگيو و بگرگين آزادگان

بفرمود تا لشكر آراستند * سنان و سپرها بپيراستند

سراپردهء شهريار و سران * كشيدند بر دشت مازندران

ابر ميمنه طوس نوذر بپاى * دل كوه پر نالهء كرّ ناى

چو گودرز كشواد بر ميسره * شده كوه آهن زمين يك سره

سپهدار كاوس در قلبگاه * ز هر سو رده بر كشيده سپاه

بپيش سپاه اندرون پيل تن * كه در جنگ هرگز نديدى شكن

يكى نامدارى ز مازندران * به گردن برآورده گرز گران

كه جويان بدش نام و جوينده بود * گرايندهء گرز و گوينده بود

بدستورى شاه ديوان برفت * به پيش سپهدار كاوس تفت

همى جوشن اندر تنش بر فروخت * همى تفّ تيغش زمين را بسوخت

بيامد بايران سپه برگذشت * بتوفيد از آواز او كوه و دشت

همى گفت با من كه جويد نبرد * كسى كو بر انگيزد از آب گرد

نشد هيچكس پيش جويان برون * نه رگشان بجنبيد در تن نه خون

بآواز گفت آن زمان شهريار * بگردان هشيار و مردان كار

كه زين ديوتان سر چرا خيره شد * از آواز او رويتان تيره شد

ندادند پاسخ دليران بشاه * ز جويان بپژمرد گفتى سپاه