شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٥

[ خواليگرى كردن ابليس ]

زمانه برين خواجهء سالخورد * همى دير ماند تو اندر نورد

بگير اين سرمايه ور جاه او * ترا زيبد اندر جهان گاه او

[ برين گفتهء من چو دارى وفا * جهاندار باشى يكى پادشا ]

چو ضحاك بشنيد انديشه كرد * ز خون پدر شد دلش پر ز درد

بابليس گفت اين سزاوار نيست * دگر گوى كين از در كار نيست

به دو گفت گر بگذرى زين سخن * بتابى ز سوگند و پيمان من

بماند بگردنت سوگند و بند * شوى خوار و ماند پدرت ارجمند

سر مرد تازى بدام آوريد * چنان شد كه فرمان او برگزيد

بپرسيد كين چاره با من بگوى * نتابم ز راى تو من هيچ روى

به دو گفت من چاره سازم ترا * بخورشيد سر بر فرازم ترا

مر آن پادشا را در اندر سراى * يكى بوستان بود بس دلگشاى

گرانمايه شبگير بر خاستى * ز بهر پرستش بياراستى

سر و تن بشستى نهفته بباغ * پرستنده با او ببردى چراغ

بياورد وارونه ابليس بند * يكى ژرف چاهى بره بر بكند

پس ابليس وارونه آن ژرف چاه * بخاشاك پوشيد و بسترد راه

سر تازيان مهتر نامجوى * شب آمد سوى باغ بنهاد روى

بچاه اندر افتاد و بشكست پست * شد آن نيك دل مرد يزدان پرست

بهر نيك و بد شاه آزاد مرد * به فرزند بر نازده باد سرد

همى پروريدش بناز و برنج * به دو بود شاد و به دو داد گنج

چنان بدگهر شوخ فرزند او * بگشت از ره داد و پيوند او

به خون پدر گشت همداستان * ز دانا شنيدم من اين داستان

كه فرزند بد گر شود نرّه شير * به خون پدر هم نباشد دلير

مگر در نهانش سخن ديگرست * پژوهنده را راز با مادرست

فرومايه ضحاك بيدادگر * بدين چاره بگرفت جاى پدر

[ بسر بر نهاد افسر تازيان * بريشان ببخشيد سود و زيان ]

چو ابليس پيوسته ديد آن سخن * يكى بند بد را نو افگند بن

به دو گفت گر سوى من تافتى * ز گيتى همه كام دل يافتى

اگر همچنين نيز پيمان كنى * نپيچى ز گفتار و فرمان كنى

جهان سر بسر پادشاهى تراست * دد و مردم و مرغ و ماهى تراست

چو اين كرده شد ساز ديگر گرفت * يكى چاره كرد از شگفتى شگفت

جوانى بر آراست از خويشتن * سخن گوى و بينا دل و راىزن

هميدون بضحاك بنهاد روى * نبودش بجز آفرين گفت و گوى

به دو گفت اگر شاه را در خورم * يكى نامور پاك خواليگرم

چو بشنيد ضحاك بنواختش * ز بهر خورش جايگه ساختش

كليد خورش خانهء پادشا * به دو داد دستور فرمان روا

فراوان نبود آن زمان پرورش * كه كمتر بد از خوردنيها خورش