شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٤٩

[ آمدن رستم نزديك شاه مازندران به پيغمبرى ]

بخنديد ازو رستم پيل تن * شده خيره زو چشم آن انجمن

بدان خنده اندر بيفشارد چنگ * ببردش رگ از دست و ز روى رنگ

بشد هوش از آن مرد رزم آزماى * ز بالاى اسب اندر آمد بپاى

يكى شد بر شاه مازندران * بگفت آنچ ديد از كران تا كران

سوارى كه نامش كلاهور بود * كه مازندران زو پر از شور بود

بسان پلنگ ژيان بد بخوى * نكردى بجز جنگ چيز آرزوى

پذيره شدن را فرا پيش خواند * بمرديش بر چرخ گردان نشاند

به دو گفت پيش فرستاده شو * هنرها پديدار كن نو بنو

چنان كن كه گردد رخش پر ز شرم * به چشم اندر آرد ز شرم آب گرم

بيامد كلاهور چون نرّه شير * به پيش جهاندار مرد دلير

بپرسيد پرسيدنى چون پلنگ * دژم روى زان پس به دو داد چنگ

بيفشارد چنگ سرافراز پيل * شد از درد دستش بكردار نيل

بپيچيد و انديشه زو دور داشت * به مردى ز خورشيد منشور داشت

بيفشارد چنگ كلاهور سخت * فرو ريخت ناخن چو برگ از درخت

كلاهور با دست آويخته * پى و پوست و ناخن فرو ريخته

بياورد و بنمود و با شاه گفت * كه بر خويشتن درد نتوان نهفت

ترا آشتى بهتر آيد ز جنگ * فراخى مكن بر دل خويش تنگ

ترا با چنين پهلوان تاو نيست * اگر رام گردد به از ساو نيست

پذيريم از شهر مازندران * ببخشيم بر كهتر و مهتران

چنين رنج دشوار آسان كنيم * به آيد كه جان را هراسان كنيم

تهمتن بيامد هم اندر زمان * بر شاه برسان شير ژيان

نگه كرد و بنشاند اندر خورش * ز كاوس پرسيد و از لشكرش

سخن راند از راه و رنج دراز * كه چون راندى اندر نشيب و فراز

ازان پس به دو گفت رستم توى * كه دارى بر و بازوى پهلوى

چنين داد پاسخ كه من چاكرم * اگر چاكرى را خود اندر خورم

كجا او بود من نيايم به كار * كه او پهلوانست و گرد و سوار

به دو داد پس نامور نامه را * پيام جهانجوى خودكامه را

بگفت آنك شمشير بارآورد * سر سركشان در كنار آورد

چو پيغام بشنيد و نامه بخواند * دژم گشت و اندر شگفتى بماند

برستم چنين گفت كين جست و جوى * چه بايد همى خيره اين گفت و گوى

بگويش كه سالار ايران تويى * اگر چه دل و چنگ شيران تويى

منم شاه مازندران با سپاه * بر او رنگ زرين و بر سر كلاه

مرا بيهده خواندن پيش خويش * نه رسم كيان بد نه آيين پيش

برانديش و تخت بزرگان مجوى * كزين برترى خوارى آيد به روى

سوى گاه ايران بگردان عنان * و گرنه زمانت سر آرد سنان

اگر با سپه من بجنبم ز جاى * تو پيدا نبينى سرت را ز پاى

تو افتادهء بىگمان در گمان * يكى راه برگير و بفگن كمان