شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٤٨

[ آمدن رستم نزديك شاه مازندران به پيغمبرى ]

چنين داد پاسخ بكاوس كى * كه گر آب دريا بود نيز مى

مرا بارگه زان تو برترست * هزاران هزارم فزون لشكرست

بهر سو كه بنهند بر جنگ روى * نماند به سنگ اندرون رنگ و بوى

بيارم كنون لشكرى شيرفش * برآرم شما را سر از خواب خوش

ز پيلان جنگى هزار و دويست * كه در بارگاه تو يك پيل نيست

از ايران بر آرم يكى تيره خاك * بلندى ندانند باز از مغاك

چو بشنيد فرهاد ازو داورى * بلندى و تندى و كند آورى

بكوشيد تا پاسخ نامه يافت * عنان سوى سالار ايران شتافت

بيامد بگفت آنچ ديد و شنيد * همه پردهء رازها بردريد

چنين گفت كو ز آسمان برترست * نه راى بلندش به زير اندرست

ز گفتار من سر بپيچيد نيز * جهان پيش چشمش نيرزد به چيز

جهاندار مر پهلوان را بخواند * همه گفت فرهاد با او براند

چنين گفت كاوس با پيل تن * كزين ننگ بگذارم اين انجمن

چو بشنيد رستم چنين گفت باز * بپيش شهنشاه كهتر نواز

مرا برد بايد بر او پيام * سخن بر گشايم چو تيغ از نيام

يكى نامه بايد چو برّنده تيغ * پيامى بكردار غرّنده ميغ

شوم چون فرستادهء نزد اوى * بگفتار خون اندر آرم بجوى

بپاسخ چنين گفت كاوس شاه * كه از تو فروزد نگين و كلاه

پيمبر تويى هم تو پيل دلير * بهر كينه گه بر سرافراز شير

بفرمود تا رفت پيشش دبير * سر خامه را كرد پيكان تير

چنين گفت كين گفتن نابكار * نه خوب آيد از مردم هوشيار

اگر سر كنى زين فزونى تهى * بفرمان گرايى بسان رهى

و گرنه بجنگ تو لشكر كشم * ز دريا به دريا سپه بر كشم

روان بدانديش ديو سپيد * دهد كرگسان را بمغزت نويد

چو نامه به مهر اندر آورد شاه * جهانجوى رستم بپيمود راه

بزين اندر افگند گرز گران * چو آمد بنزديك مازندران

بشاه آگهى شد كه كاوس كى * فرستادن نامه افگند پى

فرستادهء چون هژبر دژم * كمندى بفتراك بر شست خم

به زير اندرون بارهء گام زن * يكى ژنده پيلست گويى بتن

چو بشنيد سالار مازندران * ز گردان گزين كرد چندى سران

بفرمودشان تا خبيره شدند * هژبر ژيان را پذيره شدند

چو چشم تهمتن بديشان رسيد * بره بر درختى گشن شاخ ديد

بكند و چو ژوپين به كف بر گرفت * بماندند لشكر همه در شگفت

بينداخت چون نزد ايشان رسيد * سواران بسى زير شاخ آوريد

يكى دست بگرفت و بفشاردش * همى آزمون را بيازاردش